jestem bardzo słaba

Próbowałam sobie wymawiać że jestem silna i dam radę ale nie dam ,mam depresje ,nerwice ,zaburzenie osobowości ,fobie społeczną i to niestety genetyczne już bo moja rodzina ze strony mamy i ona sama jest chora na różne zaburzenia a moja praprababka miała schizofrenie i boje się ze też tak zle skończę . Mam takie dni ze wogóle nie mogę myśleć logicznie i wszystkiego się boję i jestem cała roztrzęsiona i mam wrażenie że wszyscy chcą mi coś zrobć i są negatywnie do mnie nastawieni i nie wiem skąd się u mnie tu bierze ,przychodzi naglę i mam taką fazę prze 2 dni najczęściej i przy tym zawsze bóle głowy i wymioty i przez te dni najchętniej bym siedziała w domu bo naprawdę robię takie cyrki ze ludzie już myślą że coś ze mną nie tak i to takie dobijające jak wszyscy myślą ze jestem nienormalna ,chyba ze ja mam paranoje

Może najwyższa pora wziąć się za siebie?

Najwyższy czas przestać sobie coś wmawiać i wziąć się za siebie

wiem i właśnie przez to mam te wszystkie problemy ale co teraz mam zrobić jak w moim środowisku jestem już uznawana za wariatkę albo chyba nawet i uposledzoną bo serio jak mam faze to jestem w takich nerwach ze najprostszych rzeczy nie mogę i nie wiem co mówię i ludzie gadają ze mam coś z głową

A co cie obchodzi opinia innych? Zwłaszcza że to nie są ważne dla ciebie osoby.

'wziać sie za siebie' może byście przestali wypisywać takie rzeczy? Chyba trzeba zrobić kampanię nt. zaburzeń psychicznych, bo ludzie sobie myślą, że wystarczy pstryknąć palcem i już, wszystko znika, tylko wystarczy 'wziąć się w garść'. To nie jest histeria rozwydrzonej nastolatki. Autorko, z tego co piszesz, kiepsko jest z Tobą w tym momencie. Myślałaś o psychiatrze albo psychoterapeucie? Przydaloby Ci się to i to myślę, że bardzo. Nie warto tak żyć. JA też mam fobię społeczną, jelito drażliwe (i schizy właśnie na tym punkcie - często nie mogę dojechać czy to na studia, czy gdzieś indziej, bo muszę wysiadać po drodze do toalety - a czasem nie ma gdzie wysiąść i się męczę.. to jest dla mnie gehenna, jakkolwiek irracjonalnie to nie brzmi, a ciężko zapanować nad tym, szczególnie jak się ma neurotyczny dzień, a pewne reakcje są zautomatyzowane, Nie zrozumie nikt, kto nie przeżył.). Nie umiem nawiązywać relacji i nie mam znajomych, chłopaka, jestem bardzo samotna. Też sobie wkręcam, że nie mam tylko zaburzeń psychicznych, ale wręcz chorobę psychiczną, bo też miałam przypadek schizofrenii i to w bliższej rodzinie, bo u wujka, a i pradziadek miał dziwne objawy.

Skarbie,nie przejmuj się.Doceniaj spokój i szukaj Boga.Ludzie zawodzą,dlatego nie warto im ufać.Bóg daje pełne poczucie bezpieczeństwa.Rozmyślaj o Bogu i Jego miłości.Spokój i ukojenie daje tylko Bóg.Ludzie zawodzą,są zmienni i niestali.Nie patrz na ludzi,skup się na Bogu.Dzięki Niemu człowiek potrafi miłować nawet nieprzyjaciół :)

Nie słuchaj tych od "wziąć się za siebie". Jesteś delikatnej konstrukcji psychicznej więc rób wszystko po swojemu, wolniej ostrożniej, ale powoli rób. Każdy dzień to szansa na niewielką poprawę w życiu ale nie można się z nim szarpać. Powoli, po jednym kroczku próbuj nowych rzeczy, nie myśl o czasie, każdy z nas ma go aż za dużo. Leczysz się psychiatrycznie?

@gość wczoraj 'wziać sie za siebie' może byście przestali wypisywać takie rzeczy? Chyba trzeba zrobić kampanię nt. zaburzeń psychicznych, bo ludzie sobie myślą, że wystarczy pstryknąć palcem i już, wszystko znika, tylko wystarczy 'wziąć się w garść'. To nie jest histeria rozwydrzonej nastolatki. x Zgadzam się w 100%. Tych wszystkich od "wziąć się w garść" wysłałbym na szkolenia. Ale tak to jest z zaburzeniami psychicznymi, że ich często na pierwszy rzut oka nie widać. Jak ktoś jeździ na wózku to nikt mu nie karze biegać, ale jak ktoś nie ma siły stać na własnych nogach z powodu zaburzeń to karzą mu się wziąć za siebie, co wywołuje tylko dodatkowe poczucie winy i jeszcze bardziej pogłębia złe stany. ech..

Ja myślę że jakaś choroba psychiczną to już jest tylko trzeba do psychiatry i zdiagnozować