Ocalenie

Nie wiem kim jestes czytajac moja wypowiedz, ale moze kiedys przeczyta to ktos, kto bedzie w podobnej sytuacji. Nie bede pisac o szczegolach, ale wszystko wskazywalo na to, ze dokonam aborcji. Zakret zyciowy na jakim sie znalazlam zwyczajnie mnie przerosl. Dodam ze w gre wchodzila nieco pozniejsza aborcja-tak! Tego wlasnie chcialam! Pozbyc sie balastu znowu odzyskac zycie. Nie bylam osoba specjalnie wierzaca, a raczej niepraktykujaca. Miotalam sie z myslami coraz bardziej i jak juz podjelam ostateczna decyzje przypadkiem rozpoczelam rozmowe z ksiedzem. Mogloby sie wydawac: dziewczyno z kim jak z kim ale ksiedzem?? Okazal sie nad wyraz wyrozumialy, nie trul, nie mowil"nie mozesz", wrecz przeciwnie powiedzial ze to calkowicie moja decyzja, rozumial moja sytuacje. I wiecie co? Rozmawialiśmy znacznie dluzej i nie wiem w którym momencie jakim cudem postanowilam urodzic. Rozmowa podzialala tak uzdrawiajaco i krzepiaco, ze zignorowalam wszystkie cierpienia, wahania, po prostu odeszly. Jezeli to dzielo Boga dziekuje mu z calego serca... Tak jak cale zycie bylam zwolenniczka aborcji, tak teraz zachecam was o walke za zycie nienarodzonych. Jezeli rozwazacie taka opcje porozmawiajcie z kims zanim bedzie za pozno.....

będzie dobrze! nie dokonujcie aborcji , przecież możecie oddać dziecko albo je zostawić w szpitalu. to po co je zabijać?

Brawo!!!!! :) ostrzegajmy mlode dziewczyny ktore nie do konca wiedza co robia

Ja tez przeszedlem wewnetrzna przemiane, robilem rozne zle rzeczy w zyciu, ale rozumie sie po czasie. Teraz nie namowilbym nigdy dziewczyny do aborcji nawet gdyby to byla wpadka i gdybym jej nie kochal.

Wstyd sie przyznac ale swojego czasu tez chcialam usunac, teraz nie wyobrazam sobie zycia bez synka i mam wyrzuty sumienia jak patrze mu w oczy. Trzymajcie sie dziewczyny !!!! Jestesmy z wami:)

Super slowa!