Jestem byłą ofiarą losu

W szkole mi dokuczano, na studiach też nie czułam się do końca lubiana. Dziś mam 26 lat i spędzam większość czasu w samotności. Trudno mi uwierzyć w siebie, kiedy tylko razy byłam gównem...

mam cie w du.pie maly q**siku

A miałaś chłopca, co by przytulił?

Jak zwykle chamstwo na tym forum... To już nie można pogadać kulturalnie?

Skąd miałam mieć, skoro stronię od płci przeciwnej jak się da?

Izolacja też nie jest dobra. Człowiek dziwaczeje przez co bardziej się izoluje, a potem już prosta droga do stanów depresyjnych. Przerobiłem to sam.

Wiem, że nie jest dobra, ale trudno mi się otworzyć na ludzi po tym wszystkim czego doświadczyłam z ich strony...

Nie od ludzi tylko od pewnej grupy. Jest też pare życzliwych osób. Trzeba ich szukać.

Może i tak, ale i tak trudno mi wyjść ze skorupy, w jakiej się schowałam. Tyle lat upokorzeń, dokuczania... Nie umiem zapomnieć o tym czego doświadczyłam.

Było i minęło. Ja po prostu przestałem myśleć o tym co mi złego w szkole robili. Lepiej skupiać sie na tym co tu i teraz. Szkoda energii na sentymentalne podróże w przeszłość. Po tym łapie tylko dół i poczucie przegranego życia. Najlepiej znaleźć kogoś komu można od czasu do czasu wygadać by odzyskać równowagę psychiczną i jakoś się dalej funkcjonuje.

Otwórz się na ludzi, zmień nastawienie do nich ;)

Tak myślisz? Ja mam jedną bliską kumpelę, wspaniałą osobę, z którą mogę porozmawiać o tym, co mnie boli, ale takich ludzi jak ona jest niestety mało. Przeważają osoby wredne, złośliwe, czerpiące satysfakcję z krzywdzenia innych.

na poczatek potanczylismyby powolniaki::)to mi dobrze wychodzi

To dobrze że ją masz. Głowa do do góry. A chamy niech spadają na bambus.

Dzięki :) Staram się takimi osobami nie przejmować, ale przyznam, że jeszcze mam z tym problem. Podobnie jak ze wspomnieniami z przeszłości. Ciągle przypominają się te głupie uśmieszki, spojrzenia, traktowania mnie jak przygłupa...

burek nie w******j mnie

Też to przerobiłam i męczy mnie poczucie straconego czasu, trudno mi też uwierzyć, że może być inaczej. Okres szkoły był jednym wielkim hororem. Staram się jednak wierzyć, że może być inaczej. W końcu teraz jestem inna. Miałam w sobie wiele nierozwiązanych problemów, teraz staram się je rozwiązywać. Może uda mi się odnaleźć tych, z którymi można pożyć ;) Na razie też mam kochaną kumpelę i kilka innych kochanych osób.