Jak ukoić smutek duszy?

Czuję się samotnie, pomaga mi muzyka ale nie jest lekiem na problem a odskocznią. Ukojeniem jest alkohol ale z wiadomych przyczyn ta metoda jest wykluczona. Brakuje mi energii i odwagi by poznawać nowych ludzi, nie potrafię się szybko otwierać przez co czuję odrzucenie z ich strony. Są wokół mnie ludzie pogodni wobec, których pragnę nawiązywać znajomość jednak tego nie robię z góry zakładając że nie jestem dla nich wystarczająco atrakcyjny. Mam osobowość introwertyczną. Nie mam przyjaciela z którym mógłbym rozmawiać w swoim rytmie, a nawet wspólnie milczeć. Ciągle tylko oczekiwania, pośpiech i parcie na jakieś cele. W pracy jest zgiełk płytkich relacji i gry pozorów, bliska rodzina nie dostarcza wrażeń, jest znana, przewidywalna. Jezus daje mi siły by w ogóle żyć. Z moim charakterem jest to trudne i bez niego chyba byłbym już marginesem. Żyję w wierze, że z nadzieją w sercu nigdy nie będę szedł sam. Lubię prawdziwą wolność, rozwijam swoją świadomość, ciągle jednak idzie to w dwóch kierunkach. Sprawia że jestem silny i nikt mojego świata nie jest w stanie naruszyć, a drugostronnie pragnę więzi których nie mam. Samotność to taka straszna trwoga.

Tylko Ty możesz uczynić swoje życie bardziej ekscytującym. Zauważ, że Twój introwertyzm to pikuś w porównaniu z Twoim egocentryzmem. Pewnie wynika to z faktu, że z niedostatku zewnętrznych bodźców jesteś skupiony na wsłuchiwaniu się w pojękiwania swej umęczonej duszy... Nie mówię, że to źle, to ważne, że wiesz kim jesteś i co Ci w duszy gra, ale lepiej znajdź sobie jakieś inne hobby. Oddaj się jakiejś pasji a smutki zejdą na plan dalszy. Ja też w sercu noszę melancholię. Ludzka bezmyślność i pęd do nikąd mnie razi. Ale skupiam się na innych sprawach, na warościach większych niż JA.