a moze moj maz wyzdrowieje....

W zeszłym roku zdiagnozowano u niego raka. Byliśmy dobrej myśli, nastawieni bojowo. Guza usunięto, miał chemioterapię ale pojawiły się przerzuty do kości... nasz onkolog powiedział że musi się zastanowić co dalej robić żebyśmy spotkali się za dwa tygodnie. Mój mąż powiedział, że chce się mną i ze mną jeszcze nacieszyć. Żebyśmy nie unikali tematu śmierci - może wkrótce umrzeć jest to możliwe ale póki ma jeszcze siły chciałby gdzieś ze mną wyjechać. Przyspieszyłam mój urlop i pojechaliśmy w Bieszczady. Wyjazd był super ale był we mnie strach, że to już nasz ostatni... Spacerowaliśmy na niedalekie odległości, uprawialiśmy seks, rozmawialiśmy, spaliśmy, czytaliśmy, dużo wspominaliśmy. Na tym wyjeździe pastor z naszego kościoła napisał do niego sms-a, że ma przeczucie że wszystko będzie ok. ,,Musi tak mówić" - pomyślałam. Przecież nie napisze, stary chyba umrzesz jaka szkoda. Wróciliśmy z Bieszczad i od razu poszliśmy do szpitala na badania... i... okazało się że jest poprawa. Markery nowotworowe spadły, 2 guzy zmniejszyły się. To niesamowite, że on bardzo spokojny i opanowany ale jednak pogodzony z tym że to chyba koniec ma gdzieś w sobie tą siłę do walki i jest lepiej.Nie brał żadnych leków.... on też jest w szoku, też w to nie wierzył. Na nowo rozbudziła się we mnie nadzieja ale z drugiej strony tak bardzo boję się ją mieć... a może to tylko na chwilę... a może będzie coraz lepiej... a może wyzdrowieje... a może nie :(.