Dwuznaczne odczucia

Mam co do różnych ludzi i sytuacji odczucia podobne jak w czasach dzieciństwa,gdy mama kazała iść wcześnie spać lub czegoś zabraniała.Z jednej strony wkurzenie a z drugiej odczucia,że nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło,że może tak miało być,że co cię nie zabije to cię wzmocni,że lepiej wyluzować i nic na siłę.

najczęściej mam takie odczucia co do sytuacji niesprawiedliwych,ograniczających mnie bez mojej woli

też wtedy myślę,że mogło być gorzej,że właściwie nic się nie stało

przyjemne odczucia to nie są,ale sporo uczą

To jest pogodzenie się z sytuacją. Jak mnie wysyłano do łóżka to byłam zawiedziona a pogodzić się nie było jak.

np.wracają do mnie myśli o sprawie sądowej i stoi mi przed oczami sędzia który mimo bardzo mocnych argumentów( mój zawód,znam się na tym ) oddalił powództwo i napisał uzasadnienie nie bo nie,z jednej strony miałbym ochotę go zabić,a potem przychodzi myśl,że to nie jest kompletnie tego warte

mam też jakiś żal do rodziny,że przez nasze dziwne klimaty pewne rzeczy nie mogły zostać załatwione normalnie,swoim trybem i rytmem na spokojnie,mimo,że możliwości ku temu były,ale może tak miało być,może to miała być moja szkoła życia

i też myślę często że może tacy ludzie nie są aż tak zli,wprawdzie nie moja bajka i się nie dogadamy,ale swoje powody mogą mieć

czasami mam żal do losu,że nie urodziłem się w rodzinie milionerów,a potem myślę,że może i dobrze,bo chyba bym nie wstawał od internetu