Zerwanie(?)

Nie wiem jak tu trafiłam ale mam 16 lat i wiem, że wększość nie wierzy w te miłości do końca, że to ten jedyny itd. Jestem ze swoim chłopakiem to znaczy teraz już powinnam napisać 'byłam' prawie rok. Na początku starał się przez 4 miesiace i dałam mu szanse bo powoli docierało do mnie że chyba się zakochałam. Był on moim 1 chłopakiem na tak długi okres. I przez ten rok dużo się działo rozstaliśmy się 2 razy i za każdym tylko ja walczyłam żeby tego jeszcze nie kończyć. Przez ostatni miesiac dużo się zminiło co chwile jakieś kłótnie pretensje ale jednak mi mówił że mnie kocha ale nie pokazywał zbytnio że mu zależy. Nie powiedział mi dosłowanie że to koniec tylko że 'może lepiej byłoby to skończyć' . Wiem że jestem jeszcze młoda i każdy napisze żebym się nie przejmowała żyła dalej ale jak mysle że on juz nigdy mnie nie przytuli nie napisze głupiego dobranoc to czuje sie okropnie Może ktoś był w podobnej sytuacji i doradzi co zrobić i jak sie odzwyczaic i czy myślicie że to przemyśli i po tym roku jednak nie zrezygnuje?

Daj sobie czas. Fakt, jesteś bardzo młodo i z tej perspektywy to wygląda śmiesznie: bo my stare baby wiemy, że poznasz jeszcze setki takich kolesi. W relacjach międzyludzkich nie da się niczego przyśpieszyć i przewidzieć. A zatem: nie wiesz czy on już nigdy cię nie przytuli, nie wiesz czy sama będziesz tego chciala np. za rok. Pomyśl o tym ile w Twoim życiu zmieniło się przez ostatni rok, dwa - za rok też będziesz inną dziewczyną. Na pewno nie warto naciskać i narzucać się chłopakowi, który jasno mówi że nie chce: a) poniża Cię to b) tylko zmniejsza Twoje szanse - bo taki upór tylko go do Ciebie zniechęci. Najlepiej otaczaj się życzliwymi ludźmi i spędzaj z nimi czas - spotkaj się z przyjaciółkami, odwiedź babcię, pobaw się z małą siostrzyczką np. - bo kiedy poznasz prawdziwą miłość i założycie rodzinę nie będzie już czasu na takie panieńskie przyjemności.