Niepełnosprawność a depresja...

Mam w tym roku 34 lata.Jestem niepełnosprawna ruchowo.Od lat powiedzmy 10 leczę się na zaburzenia depresyjno-lękowe.Raz bywało lepiej raz gorzej.Od jakiś 2-3 lat jest gorzej.Czuje,że depresja skrada się z każdej strony.Od 3 lat nie mam partnera,na randce byłam ostatnio półtora roku temu.Nie czuje się brzydka,czy głupia.Zewsząd słyszę,że jestem piękna,inteligentna,z energią.A mnie zżera coś od środka i nie daje spokoju.Mało zarabiam,znajomi mają swoje sprawy,widujemy się raczej rzadko a przyjaciółce nie będę ciągle jęczeć.Brak mi napędu w życiu,motywacji,już mi się przestało chcieć.To,że nie ma żadnego mężczyzny u mojego boku dobija mnie coraz bardziej,nie widzę już pozytywów w swoim życiu.Co ze mną jest nie tak,że mi się nie układa?Czy to chodzi tylko o niepełnosprawność?Próbowałam chodzić do psychologa,ale to pomaga tylko na chwile...

Ktoś mi coś doradzi.Czy jest tu ktoś kto wyszedł z depresji?

Nie wiem o co chodzi, w depresje wpadają różne osoby i z różnych powodów. Dla każdego jest to coś innego. Są osoby niepełnosprawne, a szczęśliwe, a są tysiace osób zdrowych fizyczne a w głębokiej długiej depresji. Nie potrafię już pocieszać.