heu me miserum

heu me miserum

dno

byl ale siem zmyl...hehe ale to nie kara tylko zruganie bylo...zruganie na wielkie ******ie...hehe

Szarik, jedna rzecz: ja w stosunku do Ciebie (lub Was) nie bylam nigdy wulgarna. Prosic smiem o to samo.

Papierosa?Palenie to zgubny nałóg.

jedna mi szeptala do ucha *****aj mnie...i tak mi zostalo...

przepraszam...z wielka pokora...

Na noc. Latem deszcz padał. Po dniu słonecznym oberwanie chmury. Czasem i grad. Długo trawa schnie i długo czeka się na pogodny wieczór. Są jak drzewa wrosłe w ziemię. Smutni bo mają świadomość, że jest jeszcze inny świat. I tylko odległość jest różna- chęć ta sama. O piątej nad ranem zimą. Niebo w gwiazdach. Nigdzie takiego nieba już nie będzie.

Na siłę słów do siebie się nie zbliży. Stają zdziwione, z gębą rozdziawioną, nie rozumiejąc własnego sensu. W oniemieniu chłoną przestrzeń przecinków, spacji. Niechciane. Nie oczekiwane przez lektora. A sens mają nie-dwuznaczny.

Za murem z marmuru kolumna bez głowy. Nogi w trawie giną, niewidome. Redundantne poszukiwanie harmonii. W ruinę popada, co dotychczas trwało. Nie odstanie się, co się nie stanie.

Urywki. Kawałki. Do siebie nie pasują, kiedy pustka. A teraz pociąg nie ten, który za górami, za lasami. W nocy gwizdał niczym czajnik. Herbata jedyną myślą słodzącą późny powrót do domu. Minęło, co minąć miało. I co nie miało. Lat dziesięć, raz jeszcze dziesięć i tak do końca. Urywek nie pasujący zostanie .

heu nie przepisuj na forum książek bo nikt nie chce ich czytać w twoim wydaniu.

Odę chciała napisać. Jedyne, co przychodziło jej do głowy, to ta książka, która krążyła po stole, raz z jednej, raz z drugiej strony, stosy kartek krążących. Bałagan. I nie mogła znaleźć w tym krztyny systemu. Cudze stopy pod stołem, które miarowo uderzają w nogi drewniane. Bum bum. Jakie to meczace, jakie podłe. I nudne.

Obraz. Przed dwunastą. Sierpień chyba, bo zboże gnie się na polu. Chmury pęczniały od początku tygodnia, nabrzmiałe. Wiatr goni je po niebie, z jednego kąta w drugi. Błękit pocięty smugami samolotów. Słońce nad wszystkim. Odwracam wzrok. Trawa jak morze faluje w podmuchach. Prostuje się i kładzie na powrót. Morze rośnie, pochłania.

Między słowami jest przestrzeń. Świat cały. Już o tym było, ale inaczej. Czarna tafla, którą dłoń poszukująca przebija, szuka tego, co za nią, pod nią. Nie znajduje. Podpiera głowę ręka zmęczona. Wszystko ucicha. Z czasem.

Heu me miserum... dawno, kiedy tekst jeszcze dyktował, męczył, budził. Tyle drogi, a w miejscu tkwienie do punktu wyjścia prowadzi. Przepadło, nie przepadło, mucha tym razem nie pomoże.

Pomyłki na każdym kroku . I dobrze tak. Słowa same nie potrafią mówić. Te zapisane. Zdatność interpretecji siebie samych żadna. I o tym była mowa.

Byli w środku. Był lipiec, piękne słońce, ciepło. W środku półmrok. Chłód. Weszli, bo chciała się modlić. Chyba. Wdzierał się śmiech dzieci bawiących się na zewnątrz. Takie urywane sylaby przedzielone chichotem. Krzyki. Wchodziło to do środka. Mieszało się z chłodem, półmrokiem, z ciszą, nie przerywając jej, było obok niej. Wraz z nią. Jak jej dobry znajomy.

atmosfera sie przegrzala ale sle Klima sie wlonczyla...hehe

Szarik jak co powie to juz powie

może on ma kota na punkcie tej dziewczyny? och te pluszaki...

chyba psa ha ha ha

dziewczyny?

Zapytał, jakie wyjście ma. Jedyne. Przy budynku grupa wyrostków rozwiązywała pięścią jakieś zaszłości. Sama przeszłaby tamtędy. Nie umiała rozpoznać sytuacji. Bokiem przeszli. Małymi uliczkami małego miasta. Jest tylko jedna konkretna chwila na wyjaśnienie wszystkiego. Gdy ta minie, stracone.

W

Hałas wznosi się. Od strony drzwi. Za drzwiami. Nie umie określić, blisko daleko. Nie, nie podniesie się. Może jednak podniesie się. Sprawdzi. Nie, nie sprawdzi. Oddech krótki, miesza się z odgłosem okiennicy. Cisza teraz.

i co jeszcze

Cisza teraz. Nie znalazł się nikt zdolny ją zakłócić.

Wiatr szaleje. Na niby.

Czekam/y na heu, może coś jeszcze napisze. Na dobranoc