nie wiem co począć...

Gdy kończyłem liceum i szedłem na studia liczyłem na to, że znajdę jakąś dziewczynę, po studiach kupię jakieś mieszkanie, o rodzinie jeszcze nie myślałem, byłem prawiczkiem. Teraz mam 32 lata, nadal nie miałem dziewczyny, mieszkam z rodzicami, nadal jestem prawiczkiem. Nie wiem, czym jest to spowodowane, dlaczego moje życie toczy się właśnie w ten sposób. Niskie zarobki nie pozwalają nawet na wynajęcie mieszkania. Ostatnimi laty zaczyna siadać mi psychika, izoluję się od ludzi, zacząłem popijać. Coraz bardziej boję się przyszłości.

odpisze ktoś?

zmień coś w swoim życiu może pracę na początek?

Może zamiast siedzieć pić w domu wyjdź gdzieś do klubu do kumpla na spacer

pracę akurat mam. Chyba to jedyna rzecz, którą mam.

a znajomych massz?

Rob, co robisz - praca, rozrywka, koledzy. Nie siedz w domu i nie mysl jak jest zle tylko idz do ludzi, a na pewno ktos zwroci na Ciebie uwage albo Ty na kogos. I obowiazkowo zadbaj o siebie: sport, dieta, fryzjer... Pozdrowka.

nie bardzo. Tak jak pisałem od kilku lat siada mi psychika i właściwie przestałem się spotykać się ze znajomymi. Jedni się obrazili, innym sam coś nawrzucałem, bo nie mogłem słuchać jak to im się wiedzie. Życie towarzyskie-wszelkie- tylko mnie drażni. Nie mogę patrzeć na szczęśliwe pary, na ludzi gadających o tym, jak się budują, urządzają. Bo co ja im powiem, że mieszkam z rodzicami jak dziecko w pokoju dziecinnym?

Siedząc w domu napewno panny nie poznasz

akurat jestem szczupły, nie mam nadwagi. ciuchy może dość przeciętne, ale na pewno nie jestem jakimś fleją.

A robisz coś, zeby zmienić swoje życie? Bo nic się samo nie wydarzy, to od Ciebie zalezy jak pokierujesz swoim życiem.

Rozumiem Ciebie, sporo osób jest w podobnej sytuacji co TY. Nic na siłę, jak przyjdzie czas, że samotność zacznie Cię bardziej dobijać to wyjdziesz do ludzi. No chyba, że masz początki depresji to już gorzej.

co mam robić. Teraz jeszcze do cholery muszę iść w czerwcu na ślub siostry. Oczywiście pójdę z rodzicami, jak jakieś dziecko. Inni już mają swoje rodziny najczęściej, a ja będę siedział z rodzicami jak jakieś dziecko. Dlatego wcale nie chcę tam iść.

sorry, coś się wylogowało. Z tym ślubem to też moje poczatki depresji to ja miałem już kilka lat temu. Nie spowodowało to chęci wyjścia do ludzi, tylko wręcz przeciwnie.

Jesteś rozgoryczony, rozumiem, ale chłopie to Twoje życie, nie możesz wyżywać się na innych(znajomych), inni nie moga cierpieć prze Ciebie, bo nie są niczemu winni. Próbowałeś znaleźć inną prace? Doszkolić się? Wyjechać za granicę, żeby lepiej zarobić, coś odłożyć? Masz jakieś hobby, interesujesz się czymś? Konto na jakimś portalu? Człowieku musisz zrobić cokolwiek, żeby ruszyć z miejsca, a Ty siedzisz i się biczujesz,swoją frustracją, złością. Zrozum, że jeśli zamkniesz się w czterech ścianach, to w nich umrzesz, uciekanie od ludzi nie pomoże Ci wyjść z punktu, w którym utkwiłeś.

A nie myslales zeby udac sie do psychologa lub psychiatry, bo skoro siada Ci psychika, izolujesz sie od ludzi, draznia Cie inni, to powiem, ze samo z siebie lepiej nie bedzie. A tak moze osoba majaca doswiadczenie z roznymi przypadkami moze cos podpowiedziec lub pomoc w inny sposob.

ale ja nie wyżywam się na innych. Po prostu nie lubię spotkań towarzyskich, bo tam wszyscy udają w jak dobrych są nastrojach i opowiadają jak to dobrze mają w życiu. Mam czasem dość niespokojny charakter i mogę komuś coś powiedzieć, czego nie chcę.

nie myślałem o wyjeździe za granicę, tam głównie poszukują do pracy fizycznej, w czym nie jestem mocny. Co do psychologów, to nie potrafilbym opowiadać obcej osobie o swoich problemach. Nie mam poczucia, że te osoby mogą mi pomóc. Dla mnie to wyciąganie kasy od ludzi.

up

poradzi ktoś? Chyba nie muszę od razu wyjeżdżać za granicę.

To Ty też udawaj (dobry nastrój). Nie umiesz się pohamować, by coś komuś nie powiedzieć, jednocześnie tylko narzekasz i nie podejmiesz konkretnych prób zmiany swego losu. Samo się nie zrobi.

To Ty też udawaj (dobry nastrój). Nie umiesz się pohamować, by coś komuś nie powiedzieć, jednocześnie tylko narzekasz i nie podejmiesz konkretnych prób zmiany swego losu. Samo się nie zrobi.