Jest sens?

Jest sens pracować nad tym małżeństwem? Może lepiej odpuścić? 1. Nie spędzamy prawie wogole czasu we dwoje- wraca z pracy komputer i tak do nocy dzień w dzień 2. Nie pomaga w domu- ja sprzątam, gotuje , piorę, zmywam, zajmuje sie dzieckiem. On nawet talerza po obiedzie nie odniesie do kuchni; do tego ciagle mnie krytykuje ze wszystko zle posprzątane/ugotowane/wyprane itp 3. On ma swoje pieniądze i za wiele nie interesuje go rodzina, daje cos co miesiąc w granicach 400-800 zł 4. Brak seksu od kilkunastu miesięcy 5. Zdarzyło mu sie uderzyć mnie 6. Nie wspiera mnia ( aktualnie mam problemy zdrowotne ), stwierdził ze mam na niego nie liczyć .

jak bym czytal o swojej zonie tylko mnie nie bije o kasy nie daje

13.46 i co masz zamiar z tym zrobic?

Jak cię uderzył to chyba już nie ma tematu, ale widzę , że musiałaś to polubić skoro jeszcze masz wątpliwości.

nic nie zrobie z tym co z domu ja wygonie nie ona ma zryta psychike z dziecinstwa

Ja nie wiem skąd wziąć sile do rozstania

A na co ty liczysz,autorko? Oczekujesz, że zrobisz pstryk i będzie sielanka? Chyba widziałaś co bierzesz? Pewnie ożenił się bo byłaś w ciąży i żeby ludzie nie gadali,takie pseudo małżeństwa zawsze kończą się rozstaniem,nie ma byka.

Dziecko przyszło na świat 3 lata po ślubie...

To jest chore.

Czyli chyba nie ma o co walczyć

Jest o co walczyć, ale nie z nim. Walcz o siebie i dziecko, póki jest jeszcze czas żebyś ułożyła sobie życie z kimś wartościowym. A jak już sobie ulozysz życie, to sama będziesz sobie zadawala pytanie,, dlaczego tak długo zwlekalas. Życie jest krótkie, nie warto tracić czasu na coś, co nie istnieje.

Praca nad małżeństwem ma sens tylko jeśli chcesz pracować nad sobą. Związek jest po to, żeby dwojgu ludzi żyło się lepiej razem niż samemu, ale żeby tak było nie wystarczy czuć, że się kogoś kocha, trzeba nauczyć się akceptacji drugiej osoby i jej inności w pełni, nauczyć się dobrej komunikacji i drogi kompromisu na tych płaszczyznach, na których się różnicie. Do akceptacji niektórych denerwujących zachowań drugiej osoby potrzebna jest praca nad sobą. Do zrozumienia motywów działania drugiej osoby, aby osiągnąć z nią porozumienie, też trzeba pracować nad sobą. Praca nad małżeństwem to praca nad sobą z obu stron i może być bardzo owocna ale wymaga wysiłku, chęci i już obecnego przywiązania, lub silnego emocjonalnego uczucia miłości. To co piszesz świadczy o tym, że brakuje tych podstaw i dlatego pracy właściwie nie da się zacząć. Powinnaś porozmawiać na spokojnie z mężem, czy on w ogóle jeszcze chce z Tobą być, bo jeśli nie, to nawet jeśli go kochasz, puść go. Z dzieckiem sobie poradzisz, skoro sama i tak wszystko robisz, a może poznasz kogoś, kto będzie chciał żyć z Tobą, a nie obok Ciebie.

Kurde ja juz nikogo nie znajdę kto by chciał kalekę na dodatek z dzieckiem? Nie ma sie co oszukiwać. Muszę to jakos przeżyć dla córki, trudno kolejna ogromna porażka. Mam 32 lata i przegrałam życie. Mam jeszcze córeczkę dla niej muszę pewne rzeczy jeszcze wyprostować. Kurwa boli.

Dziewczyno masz dopiero 32 lata i cudowne zycie przed sobą, jesli bedziesz tego chciała. :-) Szukaj wsparcia u psychologa , instytucji np.pcpr. Mąz stosuje wobec Ciebie przemoc: psychiczną, fizyczną i ekonomiczną. Nie bój się i działaj.

No to czas na psychologa, muszę czegoś poszukać.