socjopatka?

Hej, borykam się ze sporym problemem. Konsultowałam się już z psychologiem i psychiatra, ale nic to nie dało. W dużym skrócie od 12 do 18 roku życia mieszkałam za granicą gdzie nie miałam prawie wcale kontaktu z ludźmi innymi niż ci internetowi. Będąc w wieku dojrzewania bardzo potrzebowałam znajomych, więc przywiązywałam się do nich mega szybko, a oni tak samo szybko mnie zostawiali. Teraz, po powrocie do Polski zyskałam realnych znajomych, ale tu pojawia się problem. Strasznie lubię bawić się uczuciami ludzi, wykorzystywać ich i kłamać, nie mam żadnych wyrzutów sumienia. Np. wypatruje kogoś, przywiązuje go do siebie, czekam aż się zakocha, a później daje mu kosza. Strasznie podoba mi się "zdobywanie", a potem jest już nudno. Prawie wcale nie posiadam uczuć (oprócz zazdrości i wkurzenia), czuje się jak papierowa kartka przez cały czas. Nic mnie nie obchodzi i nie mam poczucia czasu w żadnym stopniu. Nie mam poczucia obowiązków. Zaczyna mnie to już wkurzać, bo ludzie zaczynają zauważać co robię. O co chodzi?

Taa jestes poj'ebana :-/

Widze duzy problem i dziwi mnie, ze nawet psychiatra i psycholog tego nie zauważyli - chyba, ze mocno okroiłas swoją opowieść. To co robisz jest bardzo niebezpieczne i moze przynieść poważne szkody. Pomysl, ze ktos moze sobie przez ciebie zrobić krzywdę.

Zdaję sobie z tego sprawę, logiczne myślenie nieźle mi wychodzi, ale nie zmienia to faktu, że nie wiem jak to zmienić i co ważniejsze czym to określić. Nie chcę mi się już biegać po psychologach i płacić im za to, że nie potrafią nawet zrozumieć o co mi chodzi.

A odpowiedziałaś tak sprawę jak tutaj? Że wykorzystujesz ludzi uczuciowo, nie jestes zdolna do uczuć wyższych i lubisz, kiedy inni cierpią? Bo moze przed lekarzem sie jednak wstydzisz i opowiadasz tak, zeby ukryć istotne fakty.

Nie, nie mam żadnego oporu. Powiedziałam wszystko co do najmniejszego szczegółu.

skoro masz zimne serce to to tylko ty możesz to zmienić