Mam dosc

Pisze, bo nie daje już rady. Jesteśmy małżeństwem już od 18 lat i już chyba nie daje rady z moim mężem. Nie wiem co jest, ale chyba czara się przelała. Chodzi o to, że mój mąż ciągle zachowuje się jak narażona panienka i ciągle się naburmusza. Wszystko jest źle co bym nie zrobiła. Razem z dziećmi musimy chodzić na paluszkach, aby przypadkiem nie złapał dasa.wtedy przestaje się odzywać bez podania powodu. Wczoraj już przeszedł samego siebie gdy wystawił mnie i dziś i do wiatru. Otóż poszliśmy na przyjęcie z dziećmi a on powiedział że do nas dołączyć. Po jakimś czasie mu się odmyslilo. Nie chcieli byście widzieć twarzy moich dzieci. Rozczarowanie. Mój powiedział ze dalej już tego nie zniesie. Nie mówiąc o tym jak ja się czułam jak wszyscy pytali gdzie on jest a ja musiałam swiecicoczami za niego. Chyba już nie mogę,tojuzzbyt długo i jest trochę taki szantaż psychiczny. Nie wiem co robić dalej ale wczoraj poczułam, że we mnie jakiesdrzwi dla niego już się zamknęły i trudno będzie to naprawić. Teraz mamy tzw. Ciche dni.

Współczuję ci. Byłam w związku z takim dziadem cztery lata! I już planowałam z nim rodzinę i wszystko, ale potem pomyślałam dojrzale w końcu tak: A co jak urodzę dziecko i coś się stanie typu zachoruję, umrę albo dziecko będzie chore , czy z takim człowiekiem mogę ryzykować? Nie! Z takim człowiekiem niczego się nie ryzykuje.

Mój na szczęście jeśli chodzi o dzieci to im okazuje uczucie tylko mnie ma w dupkę. Chociaż wszystko jest ok kiedy to on ma ochotę poświęcić czas dzieciom a nie wtedy kiedy mi tego potrzeba. Swoistą. Nie wiem co zrobię dalej ale na chwilę obecną wygląda to nieciekawie a ja już nie mam siły płakać i robić z siebie podnóża dla ksiecia.

Lepiej daj sobie z nim spokój, zobacz ile już w tej chwili kosztuje Cię związek z tym mężczyzną. Jeśli było tak od początku to dziwie się w ogóle, że zdecydowałaś się z takim czlowiekiem na dzieci..

nie kocha ciebie to jasne

Głąbie tak pragniesz miłości? I szacunku? Ani na jedno ani na drugie nie masz co liczyć u porządnych ludzi. Ostał ci się ino chłam.

Wiele razy o tym myślałam, ale potem wszystko jakoś wraca do normy i trwa dalej. Jednak chyba nie tym razem. Muszę stanąć na nogi a potem stawić temu czoła. Przynajmniej spróbuję, bo jak są dzieci to wszystkie problemy się mnożą dodatkowo, ale tylko dzięki nim jeszcze nie zbzikowałam.

Trzymam kciuki aby Ci sie udalo. U mnie troche inaczej ale podobnie tez juz mam dosc. Kiedys nie wytrzymam. Moze juz wkrotce

W jakim wieku sa dzieci?

5 i 12 lat.