problem z facetem

Poznałam ostatnio faceta. Ma 30 lat, jest fajny, dobrze nam się dogaduje, ale jest jeden problem: on mieszka z rodzicami i nie zamierza tego stanu zmieniać. Dla mnie to abstrakcja. Od 19 roku życia jestem samodzielna i nie wyobrażam sobie takiego życia. Mieszkałam sama, z koleżanką, z facetami, on cały czas siedzi u rodziców. Chciałabym się z nim związać, ale nie wyobrażam sobie naszego wspólnego życia z jego rodzicami ( mieszkanie w bloku).

To mu to powiedz :) może ma jakiś plan który by to tłumaczył...na pewno nie powinien się obrazić.

ale nigdy nie zamierza zmieniać czy po tygodniu od poznania cie?

znamy się 3 miesiące, wiem, że to może niedługo. Twierdzi, że pasuje mu życie z rodzicami.

up

ile masz lat ?

tyle co on. A jakie to ma znaczenie. Dla mnie mieszkanie w tym wieku z rodzicami to w ogóle abstrakcja. Nie wiem, nie traktuję poważnie takich gości, dla mnie to trochę jak dzieci. Ale on mi odpowiada mimo wszystko.

W bloku to napewno nie, ale zrozumiałabym gdyby mieszkał w domu rodzice na jednym a on na drugim piętrze

no niestety mieszka w bloku, ma tylko jeden dość mały pokój, rodzice w drugim.

Wygodnicki, mamcia wypierze, ugotuje, podstawi pod ryjek

Olej tego kolesia, on potrzebuje służby

21:59: niestety, wydaje mi się, że jest dokładnie taki jak piszesz. Spotykaliśmy się na mieście i naprawdę wydaje się całkiem spoko. Poznałam go przez znajomą z pracy.

up

wiesz, z drugiej strony nie chcę przekreślać go tylko dlatego, że mieszka z rodzicami, chociaż ja w życiu stawiam duży nacisk na samodzielność i życie w tym wieku z rodzicami jest dla mnie czymś co najmniej dziwnym.

Może go nie stać na własne mieszkanie to co ma iść pod most jak bezdomny. Pomysl zanim kogos pochopnie ocenisz myslenie nie boli

nie oceniam pochopnie. Facet jest zdrowy, ma 30 lat, jak się za mało zarabia to nikt nie broni szukać lepiej płatnej pracy. Z taką postawą wszyscy mieszkaliby całe życie z rodzicami. Niskie zarobki nie są niczym dobrze rokującym, zwłaszcza w przypadku faceta.