odrzucenie

Ostatnio ucięłam kontakt z około 15 ludźmi z którymi żyłam na co dzień. A właściwie to oni mnie od siebie odsunęli, więc ja nie miałam wyjścia. W pewnym momencie się zorientowałam, że jestem jakby kozłem ofiarnym, na spotkaniach (na które nie byłam zapraszana) byłam wyśmiewana przez dwie, trzy osoby (bardzo lubiane w tej grupie), to się nasilało, wyśmiewane było wszystko, moja praca, moje życie prywatne (dwie z tych osób awansowały niedługo wcześniej), reszta chyba nie reagowała, ale z czasem przejęła ten stosunek do mnie. Były chamskie zaczepki, wulgarne dokuczanie przy wszystkich. Najpierw gorączkowo myślałam co mam zrobić żeby było lepiej, żeby mnie jednak docenili i szanowali. Potem załamka bo zorientowałam się, że co nie zrobię i tak będzie źle. Załamka bo chyba nikt nie chce tracić całego swojego życia, wszystkich ludzi z którymi się tak blisko żyje. A potem nie miałam już wyjścia bo już w ogóle przestałam dla nich istnieć jako człowiek tylko jako wieczne pośmiewisko do gnojenia ( nie było już normalnych dialogów tylko jedno wielkie dokuczanie i wybuchy śmiechów). Z dnia na dzień przestałam się kontaktować, oni też sie więcej do mnie nie odezwali. Minął rok i nadal cisza. Wiem, że oni nadal się trzymają, spotykają, imprezują itp. Nie utrzymuję kontaktów z nikim, żadna z tych kilkunastu osób też więcej się do mnie nie odezwała. Wiadomo, nikt nie chce być kojarzony z jednostką odrzuconą. Pewnie już więcej nie chciałabym z nimi trzymać, ale jednak boli takie odrzucenie przez wszystkich. Taka historia:) dziękuję wszystkim którzy przeczytali