Razem a jednak osobno.

Witam opwiem w skrócie swoje nie udane życze.Jestem od 18 lat w zwiazku ale czuje się tak jak bym była sama całe życie. Gdy miałam 20 lat zaszłam w cieże urodziłam syna I od tego momentu mój mąż przestał tak naprawde życ ze mna .Co to znaczy wychowywałam dziecko sama moj maz calymi dniami albo w pracy albo u mamy wogole przez te lata nie rozmawiamy ze soba jedyny temat jaki jest to meza praca.Nie licze sie ja I moj syn nie interesuje go to co sie z nami dzieje .Moj syn od 15 lat wogole z mezem nie rozmawia nie spedzaja ze soba czasu .Zyjemy pod jednym dachem ale osobno ,ja żyje swoim życie maz swoim .Co robic dalej probowalam wszystkiego I nic .

Rozstań się. Daj sobie szansę na lepsze życie.

Racja, co to za zycie.....

Dziękuje za odpowiedzi cieżko być samemu z tak dużym problemem.

Pytasz, co robic dalej? A ja pytam, co cie sklonilo do trwania tak dlugo w takim zwiazku? Przeciez twoj maz nawet synem sie nie interesuje, wiec nie masz nawet tej powszechnej wymowki kobiet, ktore cale zycie sa nieszczesliwe i pytaja wszystkich o rade, ale rozwod bron boze, bo dzieci potrzebuja ojca itp.

I tu padło bardzo mądre pytanie.Powiem tak udawałam cały czas ze jest wszystko w porządku praca dom dziecko tak to wygladało zawsze tłumaczyłam sobie wszystko na rózne sposoby.Ale niestety przyszedł dzien w ktorym zdałam sobie sprawe ze tak zwiazek nie wygląda.Łudziłam sie nadzieją że jeszcze sie ułoży że zauważy nas oraz ze bedziemy żyć normalnie jak rodzina tym żyłam przez te wszystkie lata .