Nie mogę przestać się sabotować

Nie wiem kiedy ostatnio czułem szczęście i radość nie bedąc pod wpływem jakiejś używki. Ostatnią rzeczą która dawała mi jakąkolwiek przyjemność to na pewno gry komputerowe. Słodki "escapism", tak długo jak siedziałem w tym świecie tak długo niczym innym się nie przejmowałem. Niestety całego zycia przed komputerem spędzić nie mogę i musiałem to porzucić. Teraz doszło już do tego, że żeby poczuć się trochę lepiej z czasem, musze najpierw coś spierdolić. Nazywam to syndromem młotka -czemu się tłuczesz młotkiem po głowie? -bo to takie przyjemne kiedy przestaję.. Czasami przypalałem się lub raziłem prądem tak, żeby rodzice tego nie zobaczyli. Endorfiny produkowane przez mózg w ramach kontreakcji na ból robiły swoje, jednak z czasem coraz mniej, tak że czas trwania widocznych obrażeń zaczął lawinowo rosnąć gdybym to kontynuował. I tak już straciłem część czucia w rękach. Teraz mój masochistyczny umysł wymyślił nową zabawę. Podczas urodzinowej popijawy coś we mnie weszło. Tego tonu nie słyszałem nigdy, ale wydał się znajomy. Znajomi z którymi byłem to bardziej koledzy mojego brata niż moi. Czułem się jak 5 koło u wozu cały czas i wtedy naszła mnie ta myśl "przecierz ty nawet ich nie lubisz" "może coś z tym zrobisz? Dobrze wiesz że chciałbyś ich widywać jak najrzadziej a na wódke wyszedłeś tylko dlatego bo nalewali" "zrób coś po czym nie będą chceli cie widzieć" i wtedy zacząłem im grozić. Nikt nikogo nie poturbował oprócz brat mnie starając się mnie przywrócić do pionu. Ja w niemocy troche zdemolowałem łazienkę w której mnie zamknął (już przywrócona do poprzedniego stanu) ale obawiam się, że powiedziałem coś przez co moja rodzina od teraz zawsze będzie powątpiewać w moje motywacje. Coś takiego, że pełnego zaufania po wypowiedzeniu tych słów już nigdy nie odzyskam. Chciałem się oddzielić od najbliższej rodziny w najgorszy możliwy sposób a ja ich kocham a oni mnie. Nie są idealni ale nikt nie jest. Dlaczego cały czas się sabotuję i swoje relacje z rodziną i niewieloma przyjaciółmi którzy mi zostali? Czy ludzie potrafią chcieć być nieszczęśliwymi?