Iść, czy nie?

Mam nadzieje, ze podpowiecie, bo sama nie wiem co robic.

Sprawa wyglada tak, ze kiedy mielismy sie rozstac z narzeczonym, przechodzilismy kryzys, to glownie oliwy do ognia dolewala kobieta brata mojego narzeczonego. Namawiala mojego K. na to, zeby mnie zostawil, byly sytuacje, ze kiedy u nich byl, ja dzwonilam i prosilam, zeby wrocil, ona namawiala go, zeby do mnie nie jechal, olal mnie. Nadmienie, ze kryzys nie byl z mojego powodu, nie byla to tez zadna tam zdrada, czy inne takie. Po prostu, przyszedl taki etap zwatpienia. Ona wtracala sie non stop, ciocia dobra rada, tlumaczyla mu, czemu niby powinien sie ze mna rozstac, wszystkie za, macila, jak sie tylko dalo, nigdy mnie nie lubila, odkad tylko pamietam. Mimo ze nie miala ku temu powodow, bo ja zyje tak, zeby nikomu nie wadzic, naprawde. Ale jak sie spotykalismy wczesniej, to oczywiscie milutka, gorzej za plecami. Kryzys przezwyciezylismy, narzeczony na szczescie mial swoj rozum. Minelo troche czasu, wiecej niz rok, od tego czasu zero spotkan z nimi. On tez zrozumial, ze to nie bylo ok i widzi jej perfidny udzial, sadze, ze ma do siebie tez o to zal. Od jakiegos czasu ze strony brata mojego narzeczonego pojawil sie temat zaproszenia nas na impreze z pewnej dla nich okazji, i tu moje pytanie, poszlybyscie? 

Nie wiem, czy miec swoj honor i nie isc, bo wiem jak bylam traktowana i dalej mnie to boli, zwlaszcza, ze nie uslyszalam od niej slowa "przepraszam", a ile sie przez nia naplakalam, tylko ja wiem. Sadze nawet, ze gdyby nie ta kobieta, kryzys mialby o wiele mniejszy kaliber, moze zostalby zduszony w zarodku. Czy pora zapomniec, isc do nich, starac sie udawac ze jest OK? Pokazac, ze jestem ponad to? Prosze, pomozcie, bo nie wiem co mam robic ani myslec.