Chciałabym się pochwalić jak wygląda moje życie :)

Pamiętnie mnie jako małą, smutną dziewczynkę na wózku, prawda?

No to zmieniło się moje życie  zrezygnowałam ze szkoły przysposabiającej  do pracy. Na obozie prawie dwa lata temu trafiłam na niesamowitego rehabilitanta który po 10ciu latach przerwy od kul  znowu mnie do nich postawił! ba, teraz powoli zaczynam chodzić z jedną kulą, co prawda niedowład będzie zawsze, ale będę chodzić kaczkowato, ale to zawsze coś ! Oczywiście nadal współpracuję z tym rehabilitantem na obozach,  sama w domu ćwiczę od poniedziałku do soboty a co drugi tydzień od poniedziałku do piątku, moja rehabilitantka miejscowa nabrała wigoru do terapii, dlatego często robimy zajęcia w terenie, chodziłyśmy po mieście, do KFC, po parku, po lesie, nad jeziorem, w tym jeziorze pływałam, chodzimy spacerkami do kawiarni  (oczywiście ja przy kulach, poza domem używam jeszcze dwóch)  a przed nam jeszcze wiele innych miejsc  wózka używam baaardzo sporadycznie

Mam też z kim gadać o  moich pasjach, to jedna, ale zaufana osoba

No i po raz pierwszy jadłam sushi i pocky - zawsze o tym marzyłam

Nadal jestem na rencie ale na razie tak zostanie bo chcę się skupić na rehabilitacji 

Wspaniale :)

Kolejny przyklad, ze osoby sluzace pomoca w potrzebie to najlepsza rzecz jaka moze nas spotkac...w kazdym nieszczesciu.

Ludzie moga nas podniesc i dac wiare ze warto...

Idz za ciosem i nie poddawaj sie.

Ciesze sie i gratuluje :)

Cudownie czytac takie historie :)