Moja ,,kochana,,szwagierka🙀🔥

Już nie mogę,muszę mieć świadomość że gdzieś to jeszcze wyrzucę z siebie.

Jestem spokojną z natury osobą,choć z każdymi latami poznając siebie , zauważyłam że jestem otwarta tylko przy tych którym ufam.

Dlatego nie jestem duszą towarzystwa ani zbyt specjalnie lubiana,bo jestem zamknięta w sobie.

A już szczególnie przy mojej szwagierce.

Święta czy cokolwiek ,jak zostajemy same w pokoju to obie przy telefonie.

I pomimo że jestem cichą dziewczyną ,nie raz starałam się znaleźć punkt zaczepienia.

Ale zwykle kończy się wszystko na krótkiej odpowiedzi.

Ale czemu jej nie znoszę?

Zaczęłam odczuwać to wspaniałe odczucie gdy okradła mojego męża, wszystkiego nam zazdrości,choć nie mamy nic oprócz siebie i rodziców na miejscu.

Ona mieszka tylko 10 km dalej ale kiedyś sama przyznała że możemy co niedzielę chodzić do mamy itd.

Po jednej kłótni napisała że ja się nie liczę.To widać,to czuję i potwierdziła to słowami.Stwierdziła że mój syn chodzi brudny,fakt że nie należę do osób które cały dzień poświęcają się dla czystości mieszkania.

Ale zawsze mamy ogarnięte,oprane,ugotowane.

A to że mój maluch się pobrudził ,to wg mnie to normalne u dzieci.To że czasami znajdzie się plama na bluzce nie doprana po marchwi czy soczkach itd to nie będę wyrzucać dobrej i czasami ulubionej bluzeczki z powodu malutkiej wżartej plamki.

Cieszy mnie że mam oparcie w mężu(kradzież całkowicie go odsunęła od niej)Mam poparcie w mojej przyjaciółce którą poznałam w przedszkolu synka.

Teściowa? Też nie jest zła.

Miałyśmy konflikty , bardziej ciche dni.

Ale z nią mam o wiele więcej tematów.

Nie musicie doradzać,bo muszę ją po prostu od święta tolerować(chociaż boli taki stosunek,bo ja jej nic nie zrobiłam ,ona powinna starać się naprawiać stosunki) ale możecie się pochwalić podobnymi szwagierkami.