Mieszkanie z chłopakiem tylko na czas studiów

Hej! Otóż w 2019 roku wraz z moim chłopakiem rozpoczęliśmy studia (ja mam 20, a on 23 lata). Postanowiliśmy razem zamieszkać, skoro sie kochamy i studiujemy w jednym mieście. Od początku wiadomo było, że na wakacje wracamy do domów rodzinnych(oddalonych od siebie o 100 km). Niestety z powodu epidemii wróciliśmy do domu wcześniej. Nikt też nie spodziewał się, że sytuacja stanie się aż tak poważna i szybko na zajęcia i do naszego wspólnego pokoju, który wynajmujemy nie wrócimy. Nie wiem kiedy teraz się zobaczymy, a dodatkowo 29 kwietnia mam urodziny... Cały czas podchodziłam do tego tak, że zaczynamy wspólne życie, wspólne mieszkanie, obowiązki, płacenie rachunków- takie dorosłe życie. Strasznie przeżywam naszą rozłąkę i to, że nasze wspólne mieszkanie chwilowo zniknęło. Zaczęłam zdawać sobie sprawę i nie bardzo mogę sobie z tym poradzić psychicznie i tu jest właśnie problem, że tak chyba nie do końca wygląda dorosłe życie i wspólne mieszkanie. Jesteśmy na utrzymaniu rodziców, a dodatkowo i tak na wakacje byśmy się wyprowadzali. Inni znajomi mieszkają razem, ale mają stałą pracę i wynajmują sobie mieszkanie, sami się utrzymują. Porównując nas do nich zaczęło mi być smutno, że oni są cały czas razem, no ale ich życie wygląda trochę inaczej (tak jak pisałam wyżej). Czy myślicie, że mam się czym martwić, że u nas tak to wygląda póki co? Czy przyjdzie po prostu jeszcze czas na wynajęcie mieszkania, utrzymywanie się z własnej wypłaty? Jak poradzić sobie z tęsknotą?

Ten wątek już był, prowokatorzy.