Dieta mż ciąg dalszy

O nie, dopadł mnie pierwszy poważny kryzys, pieczywo do mnie mówi, słodycze wręcz krzyczą...fakt mam właśnie @ i to pewnie dlatego, ale jest mega ciężko, masakra. No i przez kobiece dni odlożyłam też ważenie się. Jeśli dziś nie zwariuję, zważe się w sobotę. 

Hej, jestem. Trochę mnie tu nie było bo teraz same komunie i impreza goniła imprezę, ale narazie koniec...

Oczywiście walczę dalej, choć dieta teraz mi średnio wychodziła, właśnie głównie z powodu imprez...no i też trochę z powodu tego że ostatnio wróciłam do wypieków, gdyż dzieci też chciały domowe ciasta ze świeżymi owocami. 

Z konkretów to zaczęłam spisywać sobie codziennie plan. Zauważyłam że gdy mam go tylko w głowie to w mózg zaczyna kombinować. A tak odhaczam sobie, co zrobiłam a co zawaliłam. Dziś plan zrealizowałam w 90%, nie udało się liczyć kcal.....no i właśnie nie wiem czy z tego jednak nie zrezygnuję, bo to na ogół mi nie wychodzi. Wciąż patrzę na moje odchudzanie przez pryzmat walki z chorą tarczycą i insulinoopornoscią. A kto to ma, to wie jak to ważne ale też trudne.

Powiem Wam że mimo że to narazie tylko - 3 kg ale zaczynam widzieć powoli zmiany w wyglądzie. Czuję też że jest luźniej w pasie i spodnie czy spódnice nie wrzynają się już tak bardzo w brzuch. Rano po przebudzeniu czuję się lekko. Zaczynałam z koleżanką z pracy  i razem jesteśmy w tym procesie, ona też unika węgli i ma większy spadek wagi niż ja, co było zresztą do przewidzenia, bo jest osobą w pełni zdrową. Niemniej,  cieszę się że mi również ubywa, mimo problemów z tarczycą i insuliną.

Zauważyłam efekt uboczny odstawienia węglowodanów, którego nie miałam w żadnym wcześniejszym procesie odchudzania, tj.nieustanne napięcie, połączone wręcz ze złością. Generalnie cały proces mnie cieszy, mam więcej energii, pozytywne myślenie więc jestem wręcz zaskoczona staniem ciągłej nerwowości. O co chodzi???? Oby to było przejściowe bo strach się bać.....

U mnie dalej na wadze tendencja spadkowa, mimo że w tym tygodniu miałam imprezę i zjadłam kawał torta urodzinowego, garść chipsów i wypiłam naprawdę duzą ilość napojów gazowanych słodzonych. Zauważyłam ze organizm chyba już się przestawił bo miałam okropną zgagę po tym wszystkim i czułam się naprawdę źle. Od dzisiaj już wracam do swojej diety niskowęglowodanowej bo na niej czuję się lżej. Mam też jeszcze większą motywację bo za 2 tygodnie idę na wesele, a za 3 tyg. jadę na wakacje....także będzie się działo...

Pierwszy cel osiągnięty. Chciałam na wesele kuzyna mieć 4 kg na minusie i waga dziś pokazała dokładnie taki spadek....A i wczoraj moja mama rzuciła do mnie "Ty chyba schudłaś, co?"...Czytałam kiedyś że już po utracie 4% masy ciała ludzie zaczynają zauważać że dana osoba chudnie....Fakt faktów u mnie jest już trochę więcej, ale ja osobiście wizualnie zaczęłam widzieć efekty właśnie gdy spadło 4% masy ciała....

Anyway, trochę się boję że popłynę dziś z jedzeniem na weselu (bo kurde chcę trochę skorzystać z tego wesela ale czy będzie to w granicach przyzwoitości zależy jakie będzie jedzinko) i będę musiała przycisnąć mocno pasa w najbliższym tyg. ....bo przecież zaraz.... urlopik!!!

Praktycznie od miesiąca jestem na tej samej wadze. I wcale mnie to nie cieszy. To co wzrosło na urlopie, potem wprawdzie zrzuciłam i ale nic więcej. Zresztą nie był to jakiś mega wyczyn z mojej strony bo nie folgowalam sobie jakoś bardzo na urlopie. Problem zaczął się tak naprawdę po i trwa do dzisiaj. Nie mogę wrócić do diety niskowęglowodanowej. Po prostu nie umiem się ogarnąć. Znowu jem słodycze, podjadam wieczorami. Boję się że zaraz dopadnie mnie jojo. W nerwach ważę się codziennie.