Zmarnowane życie

Mam 33 lata, życie ułożyło mi się w taki sposób że nie osiągnęłam nic. Nie mam dobrej pracy, męża ani dziecka. Mam bardzo wspierającego partnera i ogromny kryzys związany w całą sytuacją. Nigdy nie chciałam budować wielkiej kariery. Po szkole poszłam do pracy w sklepie na kiepskiej umowie. Lubiłam to bardzo i na tamten czas wszystko było ok. Trzymam się tej pracy kurczowo z obawy przed brakiem jakiejkolwiek innej i z obawy o moją kondycję psychiczną. Nie mam żadnej perspektywy, cierpię na depresję lękową i nerwicę. Staram się z tym walczyć. Dopiero wychodzę  - po 13 latach - ze stanu zamrożenia. Chciałam mieć wszystko pod kontrolą- ślub nie teraz, bo  nie stabilna praca no i za co się utrzymać(jestemy razem 10 lat). Mieszkam z rodzicami. Dopiero teraz odszukuje w sobie różne pragnienia, ale w mojej głowie jest już na wszystko za późno.. marzę o pracy w szkole, w młodszych klasach. Marzę o rodzinie i dziecku.. a jednocześnie czuje, że już nic nie osiągnę. Nie pogodzę studiów, macierzyństwa, nigdy nie będę mieć dobrego zycia. W najblizszej rodzinie raczej wsparcia nie mam, nie rozumieją depresji czy nerwicy, to dla nich wymysł. W odpowiedzi uslyszę - był czas na naukę i studia! Ktoś zmagał się z takim problemem? Poradził sobie?...brak mi już nadziei...

masz partnera od 10 lat i rodzicòw a to dużo

a praca w szkole to nie jest dobra praca tylko jedna z najgroszych

Dlaczego tak uważasz? Wydaje mi się że dla kobiety rozwiązuje to wiele problemów, np. Z opieką nad dziećmi. Wiem,że to wymagająca praca, ale która nie jest??... Nie mam niestety doswiadczenia w tym zawodzie, słyszę dużo negatywnych opinii, ale jednak ludzie w nim zostają, pomimo tego że wypowiadają się negatywnie.

8 godzin temu, kasia189 napisał:

Ktoś zmagał się z takim problemem? Poradził sobie?...brak mi już nadziei...

masa ludzi tak ma i jakos dają rade

Wiek 33 lat w dzisiejszych czasach chyba nie jest zbyt późnym wiekiem na dziecko, a tymbardziej, że już masz związek, więc nie będziesz musiała tracić czasu na szukanie partnera.

Masz rodzinę (rodziców), masz partnera i nadal jesteś jeszcze młodą osobą — dla wielu to już wiele.

Dnia 26.12.2025 o 10:46, kasia189 napisał:

Mam 33 lata, życie ułożyło mi się w taki sposób że nie osiągnęłam nic. Nie mam dobrej pracy, męża ani dziecka. Mam bardzo wspierającego partnera i ogromny kryzys związany w całą sytuacją. Nigdy nie chciałam budować wielkiej kariery. Po szkole poszłam do pracy w sklepie na kiepskiej umowie. Lubiłam to bardzo i na tamten czas wszystko było ok. Trzymam się tej pracy kurczowo z obawy przed brakiem jakiejkolwiek innej i z obawy o moją kondycję psychiczną. Nie mam żadnej perspektywy, cierpię na depresję lękową i nerwicę. Staram się z tym walczyć. Dopiero wychodzę  - po 13 latach - ze stanu zamrożenia. Chciałam mieć wszystko pod kontrolą- ślub nie teraz, bo  nie stabilna praca no i za co się utrzymać(jestemy razem 10 lat). Mieszkam z rodzicami. Dopiero teraz odszukuje w sobie różne pragnienia, ale w mojej głowie jest już na wszystko za późno.. marzę o pracy w szkole, w młodszych klasach. Marzę o rodzinie i dziecku.. a jednocześnie czuje, że już nic nie osiągnę. Nie pogodzę studiów, macierzyństwa, nigdy nie będę mieć dobrego zycia. W najblizszej rodzinie raczej wsparcia nie mam, nie rozumieją depresji czy nerwicy, to dla nich wymysł. W odpowiedzi uslyszę - był czas na naukę i studia! Ktoś zmagał się z takim problemem? Poradził sobie?...brak mi już nadziei...

Twój wiek jest bardzo dobry na założenie rodziny, jeszcze nic nie straciłaś. Studia i praca przesuwają na później małżeństwa i posiadanie dzieci i jest to generalnie zły trend, ale gdy zdajesz sobie sprawę, że to ten czas, to możesz się na tym skupić i to osiągnąć. Masz faceta i to od dłuższego czasu. Jeśli to jest stabilny związek to można zrobić krok dalej. Do ślubu stabilność finansowa nie jest potrzebna. Nie da sie wszystkiego na pieniądze przeliczać. Jeśli jest ci z facetem dobrze to weź z nim ślub. To nie musi być wesele na całą wieś za miliony. Wystarczy skromna uroczystość, a wtedy kombinowanie jak zamieszkać razem. Z dziećmi też nie ma co czekac bo nigdy nie ma dobrego momentu. Praca przez najbliższe 10 lat może być od przypadku do przypadku. Czekając na własny kąt i pewną pracę można dojść do wieku kiedy przestanie się cokolwiek chcieć, albo biologia powie stop. 

Dziś ekonomia jest dołująca i koszty życia i mieszkań często przytłaczają. Ale czekanie na lepsze czasy to strata i niepewna gra bo co się zmini i kiedy tego nigdy nie wiadomo.