Czy w Polsce istnieje SYSTEMOWY problem z przyjmowaniem nowicjuszy do pracy?

Piszę to nie tylko z własnej frustracji, ale po kilku latach zderzania się z rynkiem pracy i instytucjami publicznymi.

Mam wykształcenie, zrobiłem kilka studiów podyplomowych, byłem zarejestrowany w PUP i 9 razy kierowany na staże finansowane z Funduszu Pracy.
Efekt? Ani jednego stażu.

Za każdym razem:

„wybrano kogoś bardziej doświadczonego”

„lepsze dopasowanie innego kandydata”

„pracownik interwencyjny”

„kierownik się jeszcze zastanawia”

Czyli de facto: staż dla kogoś, kto już nie jest nowicjuszem.

I teraz najważniejsze:
to nie jest problem jednego urzędu, jednego pracodawcy czy jednej rozmowy.

To jest problem systemowy.

Dlaczego?

Bo:

staże miały być mostem między edukacją a pracą,

a w praktyce często są substytutem etatu albo „bierzemy swojego”,

PUP kieruje, ale nie odpowiada za efekt,

pracodawca wybiera, ale nie musi się tłumaczyć,

ministerstwo mówi: „to kompetencja pracodawcy”,

sądy administracyjne mówią: „kryteria rekrutacji to nie informacja publiczna”.

Efekt?
Każdy ma kompetencję. Nikt nie ma odpowiedzialności.

Z wielu „indywidualnych decyzji”, które jakoś da się obronić, powstaje masowy efekt:

absolwenci latami bez doświadczenia,

długotrwałe bezrobocie,

wypchnięcie ludzi poza rynek pracy,

a potem narracja: „brakuje pracowników”.

No brakuje — bo system sam zatyka sobie dopływ nowych ludzi.

Najbardziej absurdalne jest to, że:

nikt nie twierdzi, że staż ma się „należeć”,

ale jeśli nie da się sprawdzić, według jakich kryteriów ktoś odpada, to jak w ogóle kontrolować sens tego instrumentu?

To już nie jest pytanie:

„kto ma kompetencję do wyboru?”

Tylko:

„czy sposób wykonywania tej kompetencji nie wypacza idei stażu?”

I zanim ktoś napisze:
„trzeba było samemu szukać”,
„inni dali radę”,
„PUP jest do niczego” —
to właśnie o to chodzi.

Jeśli publiczny system wsparcia:

nie działa,

nie podlega realnej kontroli,

i masowo nie spełnia swojej funkcji,

to mamy problem nie jednostkowy, tylko strukturalny.

Ciekaw jestem, ile osób ma podobne doświadczenia:

brak pracy i brak stażu,

odrzucenia bez jasnych powodów,

„juniorzy” z 2–3 latami doświadczenia,

staże tylko „dla wybranych”.

Bo mam wrażenie, że to nie jest margines.
To zaczyna być norma.