Godzien.

Szary pył dróg układa się w litery,
których już nikt nie czyta po zmroku.
Liście opadły, wiatr zrywa firany
z nagich gałęzi, zwiastując sen roku.

Czas jest jak rzeka, co żłobi kamienie,
zmywa ślady stóp, co wczoraj tu szły.
Zostaje cisza, co tka wciąż wspomnienie,
i w szybach deszczu wędrujące łzy.

Lecz jeśli stanąć na granicy mroku,
gdzie noc zapada i stygnie twój krok —
Ktoś ujrzał godność w trudzie twoich dróg,
szlak przecierając w najczarniejszą noc.

Ktoś niesie w ranach ślady dawnej męki,
choć dawno minął i głód, i ten chłód.
On jeden wlał w nas wieczność poprzez blizny,
On jeden godzien jest otwarcia wód.

Więc chociaż jesień wypala nam oczy
złotem, co gaśnie w uściskach mgły,
nie lękaj się nocy, co ziemię otoczy —
ktoś pierwszy w mrok wszedł, by odsłonić lepsze dni.

wierzchołek góry
jeżeli nawet w dół spoziera
nie widzi
fundamentalnych dolin
na których się opiera

syn marnotrawny
wyrosły ponad wiek
choć byłby
nadsentymentalny
nie uszanuje ojca krwi
ani doceni
jego wytężonych żył
nim zdoła pojąć
że młody grzbiet i pięści
- siła dziś
pojutrze - szary pył