STRACH - choroba emigrantow ?

Dwa lata temu wyjechalam. I boje sie. Nic nie jest tak jak bylo, mimo, ze mam dobra sytuacje bytowa - o niebo lepsza niz w Polsce - po prostu sie boje. Napiszcie prosze czy "tez tak macie" i jaki negatywny skutek ma emigracja na Was.

ale czego sie boisz?? jestes nielegalnie i boisz sie ze cie nakryja czy jak??

nieeee, jestem legalna, wszystko jest super tylko ten strach. Tak jakby nic juz nie bylo pewne - w Polsce wiadomo bylo co bedzie - a tu czlowiek jest jakby w zawieszeniu.

tez tak mam...:o

a ja bym powiedziala ze jest wrecz odwrotnie w polsce wiadomo niepewny byt idziesz do pracy ale nie wiesz jak dlugo bedziesz mogla pracowac tutaj byt jest stabilny bierzemy kredyty na dom na 15 lat albo i dluzej i nikt sie nie martwi za co je bedzie splacal

Tak, materialnie to jest - przynajmniej w moim przypadku ( bo przeciez nie wszystkim sie udaje) - ulga. Ale ten ciagly brak poczucia bezpieczenstwa... W Polsce jestes u siebie, jest jakas rodzina, jacys znajomi, sasiedzi chociaz. A tu nie ma nikogo. Ale nie o to chodzi, nikt przeciez nie bedzie liczyl na drugiego czlowieka. Chodzi o to, ze czlowiek jest jakby zachwiany. Niby wszystko jest ok ale NIE JEST OK.

cow girl: To jest ten brak rodziny kolo siebie, ktora dawala wsparcie - nawet chociazby emiocjonalne. Poza tym znana kultura. Fundamenty byly. Znam to uczucie. To przechodzi z czasem, ale..... lekkosc sie gubi, prawda? Czlowiek jest juz inny. To jest ta cena, ktora sie placi.

Czego sie boisz?

Moze czas na krotka wizyte w Polsce? Skoro mozesz.

ja 8 lat mieszkam za granica i bede chciala wrocic jednak do kraju,miec spokoj....Tutaj nigdy na emigracji nie bedziesz u siebie,nie bedziesz znal literatury,kultury...itd.jestes oderwany od wszystkiego,potrzeba15lat zeby sie zaklimatyzowac na serio,no chyba,ze jest sie malym dzieckiem i chodzilo do obcej szkoly...

nie jest tak zle teskni się za krajem to normalka Myślę że tobie było w polsce dobrze to tam zle

cow girl, myślę, że Cię rozumiem (choć każdy jest inny i inaczej myśli i odczuwa). Brak korzeni. Poczucie, że silniejszy podmuch wiatru może Cię przewrócić. Brak \"małych codziennych społecznych wymian energii\". Pisz, jeśli masz ochotę. Pozdrawiam serdecznie. K.O.

tez znam to uczucie- to tak jakbys w chlodna noc musiala bez koldry spac - tak dzien po dniu... Brak poczucia bezpieczenstwa, jakos tak nie mozna sie opatulic swiatem, zachlysnac zyciem, poczuc wygodnie samej ze soba i z tym co dookola. Najgorsze sa pierwsze 2, 3 lata, pozniej jest juz duzo lepiej, nawet szczesliwie? Najwazniejsi sa ludzie - jak masz zyczliwe (nawet male) grono znajomych, to jestes na najlepszej drodze do oddychania znowu pelna piersia i szczerego smiechu. Zycze powodzenia

Strasznie dziekuje, ze piszecie. I WLASNIE o tym co czuje. Nie wiedzialam,ze wiekszosc ludzi ma podobne odczucia. Myslalam, ze taki wyjazd to nowa przygoda / przeciez teoretycznie zawsze mozna wrocic/, nowe miejsca, nowi, fajni ludzie. I tak jest, jest super, marzenia sie spelniaja tylko - wlasnie ten cholerny brak tej koldry.

Tez sie boje, wyjechalam 2 lata temu a nadal czuje sie tam jak intruz, obywatel 2. kategorii, ta gorsza, niepewna siebie, slaba dajaca soba manipulowac osoba. To juz powoli jakis obled chyba - zauwazylam, ze nawet teraz na urlopie w Polsce nie moge sie odprezyc, tylko mysle o pracy tam - co bedzie jak wroce, moze w czasie mojej nieobecnosci analizuja moje osiagniecia i starania i zaluja ze mnie zatrudnili, moze stwierdzili ze tam nie pasuje...:O Moze smieja sie z moich jezykowych brakow, ktore po dwoch latach tam i 3 latach studiowania w Polsce nadal sa widoczne. To chore po prostu, ale nie moge sie od tych mysli opedzic. Moj maz jest tam juz ponad 15 lat (prawie polowe swojego zycia) i nawet on nie moze sie tak do konca dopasowac. Zauwazylam, ze jestem tam bo mi wygodnie - bo mam mieszkanie, samochod i nie martwie sie czy mi wystarczy do 1-szego... Ale tu gdzie wlasnie jestem jest moje miejsce na ziemi - jeszcze pobyt tu trwa,a ja juz odliczam dni do nastepnego urlopu. Tak jakby zycie tam bylo chwilowym przystankiem z nadzieja na powrot do Polski. Szkoda mi rodzicow - tak malo ich widze,a tez nie sa juz pierwszej mlodosci, tak malo czasu ze soba spedzamy. 3-4 razy w roku to za malo. Boje sie, ze kiedys pozaluje tego wyjazdu :( Mysle, ze jesli ktos wyjechal zyjac wczesniej ponad 20 lat we wlasnym kraju, to nigdy nie zazna TAM spokoju ducha.

Ja wyjechalam 2 lata temu do Niemiec na studia. Za kazdym razem placze, kiedy musze wyjechac z domu. W Polsce sa wlasnie znajomi, przyjaciele, grill w maju, swojska Biedronka, Mjak Milosc i Lepper w TV. A tu nie ma nic... \"Tubylcy\" moga sie zachowywac bez zarzutu, ale sa zimni, nie jestes sie w stanie do nich zblizyc. TV i radio to nie to samo, nikt nie mowi o tym, co cie interesuje... Sklepy z obrzydliwym obcym jedzeniem... Mam dopiero 21 lat, wiem, ze powinnam sie cieszyc, zdobywac przyjaciol, widziec w studiach zagranicznych szanse...A ja tego nie potrafie. Kazdy dzien w Polsce, kazdy kontakt z Polakami, kazdy telefon od rodzicow-to dla mnie jak swieto, ktore daje mi sile, zeby przetrwac. Mam tu chlopaka, ale tak naprawde...Wszystko, co kocham, zostalo w Polsce. Moi przyjaciele, rodzina, moje zwierzaczki. Boje sie, ze ta samotnosc tutaj mnie zabije, ze nigdy nie znajde swojego miejsca. T

przyznam sie ze przez kilka pierwszych lat emigracji nawiedzaly mnie od czasu do czasu koszmary ze jade do kraju na wakacje a tam komuchy zabieraja mi paszport i nie moge wrocic do pracy i domu zagranica. poza tym mialem podbramkowe sytuacje w emigracyjnym zyciu podczas ktorych praktycznie nie bylo czasu na strach. rzucalem do walki wszystko co moglem. jest taki moment w walce ze nie ma miejsca na strach.

Luano lezka mi sie zakrecila jak przeczytalam Twoj wpis, bo tak pieknie to wszystko ujelas - faktycznie masz racje nawet M jak Milosc, czy Taniec z gwiazdami ciesza... I te osoby ktore kochasz - czasem chcialabym tak mocno przytulic mame by zatracic sie w tym uscisku i czuc go jeszcze gdy bede tam.. Ale nie da sie. Nie chce okazywac slabosci przy rodzicach i udaje twardziela w czasie kazdego pozegnania, a gdy tylko przekrocze prog tamtego mieszkania, placze tak dlugo, ze czasem brakuje juz lez. Nie wiem czy wygram z tesknota, chyba jestem zbyt slaba.

ja tez mieszkam za granica.i za kazdym razem jak wyjezdzam z Polski to serce mi sie kraje.jestem wsciekla ze moj kraj nie zapewnia mi pracy i zmusza do wyjazdu ale traktuje go jednoczesnie tak samo jka traktuje sie swoje dziecko- czasami nie jest idealne ale wybacza mu sie bledy i mimo wszystk kocha najbardziej na swiecie.

zgadzam się z tobą też to mam wściekłosć na naszych polityków że muszę wyjeżdrzac

hej piszcie, zapraszam.

kupcie sobie dekoder Cyfry+ czy Polsatu i zawiezcie na obczyzne, ja tak zrobilam i mam polska TV na codzien i Taniec z Gwiazdami i Andrew Lepera tez!!!

aaa, radio tez jest polskie na Cyfrze+, zyc nie umierac, a Biedronki nie ma co prawda, ale jest Lidl i Netto, gdzie co drugi to Polak, wiec prawie jak w Biedronce ;)

To moze ja jestem jakas dziwna, bo ani nie tesknie, ani sie nie boje, ani nie czuje jak obywatel drugiej kategorii. Od 2 lat jestem za granica, w kazdym miejscu gdzie zamieszkam tworze sobie nowy dom z bliskimi mi ludzmi i czuje sie dobrze, za rodzina tesknilam jedynie na pierwszym roku studiow, a to bylo daaawno temu.

Kurcze Fiku Miku ale to nie o to chodzi. Kiedys - w Polsce sluchalam takiej audycji - i tam spec od medycyny holistycznej - bodajze - powiedzial, ze trzeba sie dostosowac do wibracji danego kraju. Jestes w Stanach - dostosuj sie a nie mysl ciagle o Polsce. Cos w tym jest. Ja chce miec jak najmniej rzeczy z Polski, zeby mi nie przypominaly, zeby nie plakac po katach tylko jakos sie dostosowac. Programy polonijne ogladam raczej z poczucia obowiazku. Nie, to nie znaczy, ze chce zapomniec o Polsce, ze sie jej wypieram. Kocham ja ale poniewaz nie moge w niej byc chce zeby to jak najmniej mnie bolalo. Dlatego nie kupie sobie teraz dekodera i nie bede ogladac ani sluchac polskich programow i audycji. Ale jak tylko znajde sie w Polsce....

no nie wiem, cos marudzisz, ja 4 lata jestem na obczyznie, nie tesknie za Polska nic a nic, co najwyzej za Rodzicami, bo swoje lata maja i nie wiem ile jeszcze im jest pisane na tej ziemi pozyc... Nie czuje sie jak czlowiek drugiej kategorii, mam dobra prace, znam kulture i literature kraju, w ktorym mieszkam, znam doskonale jezyk, nie boje sie niczego i niejest mi zal, ze kiedys wyjechalam z Polski, chociaz wtedy nie chcialam jechac, ale sytuacja zyciowa mnie niejako zmusila.... nie materialna sytuacja tylko osobista.... robie zakupy w polskim sklepie, bo jest smaczniejsze jedzenie, prosto z Polski dowozone, ogladam codziennie polska TV, bo chce... ale rozumiem, ze kazdy ma inne odczucia i inaczej odbiera swoja sytuacje.... mam nadzieje, ze sie pozbedziesz tego strachu kiedys :)

fiku miku - u mnie z jezykiem tak sobie - nie kazdy musi miec talent lingwistyczny - i faktycznie z tego powodu czuje sie jak obywatel drugiej kategorii (choc plusem jest moj kolor skory /niestety podzial wg kolorow jeszcze istnieje/). Jesli chodzi o prace to zazdroszcze i gratuluje, ze masz dobra, u mnie dochapanie sie tego etapu w zyciu zajmie troche czasu. Kultura kraju - no coz duze pojecie... Nie przeszkadza mi na razie. A strach ? Strach jest irracjonalny. Zyjemy w takich czasach, ze troche glupota jest sie ociupinke nie bac. Tu ludzie kompletnie nie maja swiadomosci co sie dzieje. Ale moze to i lepiej.

Wrocilam do pustych 4 scian tu na obczyznie i jest mi strasznie zle. Zazdroszcze tym, ktorzy nie tesknia. Cyfre chcialabym miec, ale nie mam balkonu :P a bez balkonu nie mozna sobie niestety pozwolic na antene satelitarna :O Dziwny ten kraj. Zawsze mozna miec jednak nadzieje na powrot.