Czy w wieku 18 lat

można mieć depresję...? Stwierdzam to u siebie...

A co ma wiek do tego? Jezeli czujesz ,że jestes chora to wybierz sie do psychiatry lub psychologa.

można mieć i w wieku 10 lat

czyba z nudów! Za robotę się weź - matce trzeba pomóc, do książek zajrzeć, psa wyprowadzić,

To nie możliwe. Blokada która we mnie tkwi, nie pozwala mi na to. Poza tym i tak nie zdołam niczego z siebie wydusić..

a co ci się stało kecupowa? chycesz się wyżalic?

Oczywiście, że w wieku 18 lat można mieć depresję. Ale większość 18-latków za bardzo nie wiem czym to się przejawia więc jak maja zły humor, albo wszystkiego dosyć to od razu myślą. że w depresję popadli... śmiech na sali

O to chodzi, że nie wiem. Życie mnie jakoś przytłacza. W wolnych dniach wstaję po 12.00, niewiele jem, lecz gdy nadchodzi wieczór, potrafię nażreć się jak dzika świnia, jestem niezadowolona ze swojego wyglądu, z braku faceta, przytłacza mnie myśl o maturze, o przyszłości... boję się życia... brak jakichkolwiek perspektyw...

ło matko świnta. co innego gdybym miała ten stan jakąś chwilę. to już rok czasu za mną chodzi.... i to sa problemy ogólnie zebrane, nie będę się tu o nich rozpisywać.

Powiem Ci ze moja kolezanka z liceum tez miala cos takiego.. nie wiem czy mozna nazwac to depresja..miala ciezka sytuacje w domu, facet odszedl a w szkole jej nie szlo. Ale jakos ja sie zraziłam do niej bo dla mnie jest dziwne to ze w takim mlodym wieku mozna miec depresje, to dla mnie byl najpiekniejszy czas w zyciu..

Do objawów należą: - obniżenie nastroju (smutek, przygnębienie, przykre przezywanie ogółu wydarzeń, niemożność przezywania radości - anhedonia). - obniżenie napędu psychoruchowego (spowolnienie myślenia, tempa wypowiedzi, poczucie obniżonej sprawności intelektu i pamięci, spowolnienie ruchoweŽ zahamowanie, utrata energii, siły, poczucie ciągłego zmęczenia; u części chorych zamiast zahamowania występuje niepokój ruchowy). - zaburzenia rytmu okolodobowego (wczesne budzenie się, sen płytki, przerywany a czasem senność w ciągu dnia, wahania samopoczucia - \"rano gorzej, wieczorem lepiej\"). - lęk (poczucie napięcia, zagrożenia, trwożliwe oczekiwanie, niepokój manipulacyjny, podniecenie ruchowe; często lokalizowany przez chorych w okolicy przedsercowej). - Często depresji endogennej towarzysza objawy somatyczne: - bóle głowy, karku, wysychanie w jamie ustnej, zaparcia, brak apetytu, ubytek masy ciała. Żaden z wymienionych wyżej objawów sam w sobie nie stanowi o rozpoznaniu endogennego zespołu depresyjnego i może występować w innych zaburzeniach psychicznych czy tez chorobach somatycznych !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Może tez być powikłaniem leczenia farmakologicznego. Pojawienie się przynajmniej trzech cech nadaje depresji endogennej charakterystyczny obraz i upoważnia do jej rozpoznania. Oprócz objawów pierwotnych w depresji może pojawić się szereg symptomów nieswoistych. Dotyczą one specyficznych zaburzeń myślenia oraz zaburzeń aktywności złożonej. Sposób myślenia pacjenta w depresji można określić \"światopoglądem depresyjnym\". Chorzy \"czarno\" widza swoja przyszłość, depresyjnie oceniają własna osobowość, możliwości (niska samoocena), nie dostrzegają szans wyleczenia, odczuwają poczucie winy i malej wartości, zniechęcenie do życia. Stad już tylko krok do wypowiadania sadów o charakterze urojeniowym - urojenia grzeszności, winy i kary, hipochondryczne, nihilistyczne, urojenia kieski, katastroficzne. Myśli chorych mogą mieć charakter natrętny. Utrata zainteresowań światem zewnętrznym, poczucie niesprawności intelektualnej i fizycznej prowadzi do osłabienia kontaktów z innymi ludźmi. Chorzy unikają spotkań towarzyskich, wizyty znajomych lub rodziny sprawiają im dużo problemów. Niektórzy, mimo znacznego nawet nasilenia objawów, próbują wywiązywać się z obowiązków zawodowych i domowych. Przychodzi im to z ogromnym trudem, wiele wysiłku wymaga \"trzymanie fasonu\", zęby koledzy i przełożeni w pracy nie zorientowali się, ze cos jest nie tak. Chorzy w pracy zajmują się głównie zajęciami rutynowymi, podjecie jakiejkolwiek inicjatywy wydaje się im niemożliwe. Z kolei cześć chorych już przy pierwszych objawach choroby rezygnuje z pracy, wycofuje się z jakiejkolwiek aktywności. Typowe objawy (somatyczne): - zaburzenia snu - natręctwa - zmęczenie - bóle głowy - inne dolegliwości bólowe (m.in. nerw trójdzielny, nerw kulszowy) - swiad skóry - przewlekle dolegliwości zoladkowo-jelitowe - kołatania serca - zespól dławicy piersiowej nadużywanie alkoholu i/lub leków

mysle ze powinnas sprobowac znalezc dobre strony swojego zycia, wychodzic z przyjaciolmi a jesli ich nie masz to zawsze jakiegos znajdziesz. To brzmi banalnie ale wydaje mi sie ze najlepszy psycholog nie zastapi przyjaciela. I w nich trzeba szukac pomocy - kolezanka o ktorej wyzej pisalam wlasnie dzieki znajomym zaczela zauwazac ze trzeba cieszyc sie tym czego inni nie maja..bo kazdy z nas jest wartosciowy i nie ma co sie smutasic :) pozdrawiam ! trzymaj sie!

betway, ja wiem ze masz rację, ale ciężko jest to zrealizować. I szczerze zazdroszczę, że nigdy sie tak jak ja nie czułaś.

bo też mam depresję.

w takim razie ja mam depresję, a nie miałam pojęcia, myślałam, że to tylko tak :O

hmmmmm a co Ci dolega?

lekarzem ?

kto?