Mój facet nie chce się żenić...

a mieszkamy juz razem 3 lata;-(((

nie mam pojecia, wiesz, teraz bedzie ze on ma studia, więc nie ma co myslec przez nastene 3,5 roku , potem sie musi w zyciu ustawic ........ Tak przynajmniej w kwestii przyszlosci sie wypowiadał, więc z seksem bedzie pewnie to samo :/

Ja się zaręczyłam w wieku 19 lat i nie uważam tego za komiczną sytuację. Mój przyszły mąż miał wtedy 22 lata, pracował na całą rodzinę, zajmował się chorą matką, był i jest dojrzałym, młodym mężczyzną. Zakochał się we mnie na zabój i nie miał nawet momentu wątpliwości czy poprosić mnie o rękę. Ja też nie należałam do głupich podlotków, samodzielna, ambitna i zakochana. Nie zakochuję się łatwo, a sprawdzian uczuć jaki mieliśmy przez ten rok (jego rodzina, moja rodzina, nasza nienajlepsza sytuacja życiowa) pokazał nam, żdye możemy na siebie liczyć. Jesteśmy bardzo oddaną sobie parą, a podstawą naszego związku jest silne uczucie i wielka przyjaźń, która nas łączy. Po 2,5 roku kocham go jeszcze bardziej, w naszym związku jest znacznie lepiej niż było. Ja studiuje, pracuje, razem z mężem założyliśmy jeszcze firmę. On kończy swoje jedne studia, potem idzie na kolejne. Za 2 lata ślub, kiedy zakończymy realizację naszych podstawowych celów i będziemy mogli utrzymać się na przyzwoitym poziomie. Są ludzie i ludzie jak to ktoś napisał. Żaden ślub z wpadki, żaden głupi wygłup. To była w pełni przemyślana decyzja, która po czasie pełnym wielu cieżkich sytuacji jak moja choroba, choroba u niego w rodzine, zamknięcie rodzinnego interesu pokazały tylko jak niewiele mamy poza sobą i jak bardzo się kochamy. Przed poznaniem mnie nawet nie myślał o poważnym związku, po miesiącu nie widział poza mną świata. Ktoś kto po 5 latach nie pragnie drugiej osoby, boi się mieć z nią dziecka nie wydaje mi się najlepszym kandydatem na przyszłego męża. Bo przyszły mąż to w końcu najbliższa rodzina. Jeżeli ktoś bliski boi się odpowiedzialności za drugą osobę, to na ile w ogóle kocha i czy kocha? Wiek nie gra tu roli. Niektórzy nie dojrzewają nigdy. Choć sama nie uważam, że mój wiek był odpowiedni. Bo nie był. Ale dla mnie wystarczający.

Martyna - pogadamy za 10 lat...

wiecie jutro jade do niego na sylwka, pewnie beda i jego rodzice, jestesmy juz 2 lata razem widzialm ich moze z 4 razy i nigdy z nimi nei gadalam, jutro pewnie bedzie ten pierwszy raz, troche sie balam ale teraz juz mi przeszlo, a co tam fajna jestem, mam anzieje ze im sie spodobam, i nie amrtwie sie tym ze moze byc cos nie tak

:)

Martyna - po pierwsze gratuluję , po drugie, w ogóle nie wiem o co biega, czy to w koncu jest juz mężem czy nie , raz uzywasz czau orzeszłego, raz rzyszłego, ogubiłam się już - i szczerze mówiac, mam nadzieje, ze o kolejjnych kilku latach klapki z oczu nie spadną . Do bezsennej - przeżyjesz to , trzymam kciuki :) Ja szczerze mówiąc dziś doszłam do wniosku, że milosci poprostu nie ma, mało kto z ludzi, których znam, żeni sie stricte z powodu wielkiej miłości........ najczęsściej własnie rzez wpadke lub " zasiedzenie " w zwiazku, jak ja to znazywam, bo sie człowiek przyzyczail przez te kilka lat ................... Ale coz, ja mam osobiatego doła, i raczej się nie zakocham już nigdy , a to, co teraz jest - to przyzwyczajenie - ale w koncu tak wiele z nas decyduje sie na cale zycie z kims wlasnie z wygody przymusu lub rzyzwyczajenia ............. Zyczę wszystkim zdrowego Nowego Roku - i gratuluję tym, co mysla inaczej

aha, jeszce jedno - droga Maryno 19 ne chce być wredna, ale historia jak z bajki, ja już niestety w bajki nie wierzę - "Zakochał się we mnie na zabój i nie miał nawet momentu wątpliwości czy poprosić mnie o rękę. Ja też nie należałam do głupich podlotków, samodzielna, ambitna i zakochana." Z jednej strony gratuluję uczucia,z drugiej tekst zakrawa na Jane Austin , i nasuwa mi się wątpliwość, czy w takim razie, to że mój nie zakochał się na zabój, ma wątpliwości , czy poprosić mnie o rękę już od 5 lat itp. znaczy, że jestem od Ciebie gorsza ? Bo trochę to tak odbieram, ale spoko - jestem przyzwyczajona do tego, iż zawsze jestem gorsza, od wszystkich .................... Choć cholernie sie staram, by było inaczej, by dogodzić wszystkim ...........

hej dziewczyny, jak w nowym roku? okazalo sie ze na sylwku bylo naprawde fajnie, jego rodzice sa bardzo mili, czulam sie tam ajkbym byla u kogos z rodziny, pytanie odnosnie naszego slubu padlo, powiedzieli ze chcieliby zebysmy sie pobrali, najlepiej przed jego mlodszym bratem ktory zeni sie w przyszlym roku w czerwcu, ale chyba nie zapowiada sie szybko nasz slub, musze z nim na ten temat pogadac, kazdy w jego rodzinie mowi ze powinien sie zdecydowac a on nic, mowi ze nei mysli o tym, kilka miesiecy temu mysla a teraz nic, nie wiem dlaczego

trzeba mieć do małżeństwa przekonanie, trzeba mieć poczucie, ze to jest dla nas ważne a tymczasem bardzo często jest tak, ze jedna strona, zazwyczaj kobieta, pragnie małżeństwa i żyje w przekonaniu, że mężczyzna także powinien tego pragnąć, jeśli kocha :D i zaczynają się dyskusje, przekonywania, wzajemne gwałty na psychice, zamiast sprawę postawić jasno; mamy różne wizje naszej przyszłości, nie zgadzamy się, więc trzeba się rozejść w kwestii dojrzałości; owszem są mężczyźni dojrzali w wieku 20kilku lat, ale to mniejszość, bo pewnie nawet nie połowa i może to co najważniejsze szafuje się słowem miłość ale należy sprawę widzieć w perspektywie korzyści, mężczyzna ma czas, ma dużo czasu a kobieta nie ma czasu w sensie biologicznym i poniekąd obyczajowym i to często jest podtekstem takich sytacji, kiedy ona chce, a on nie...