mam bulimie....

A ja już sie pogodziłam z tym że mam bulimie...teraz sobie ją mam i nikt o tym nawet nie wie. Kiedys miałam anoreksje z okresami bulimi więc byłam bardezo chuda. Ale teraz utyłam bo nie wszytsko zwracam bo nie zawsze sie da. CZasami mi przykro i załuje że tak jest...czasami pomyśle że przecież to złe i źle sie może skończyć, ale wyjsć z tego cięzko a samemu sie nie da. Może kiedyś za kilka lat(mam 18) pójde na leczenie. Kiedy będe już samodzielna. Druga sprawa nie iwem czy tyle mój orgaznim wytrzyma. Bulimia tra już ponad 3 lata u mnie. JEst z tym cięzko... czasami zazdroszcze tym co tego nie doznali

Kalamanka ---> nie czekaj tyle, ja męczę się z anoreksją bulimiczną już 10 lat i wierz mi z każdym rokiem coraz trudniej z tego wyjść, a i organizm coraz bardziej sę wyniszcza :(

Boże...czemu ja znalazłam to forum!! Szukałam czego innego i trafiłam. I czytam te posty i wiem że nie chce tak życ!!!!!:(((((((((((((( Co rano budze sie i czuje sie odpowiedzialna za swoje życie...że jeniszcze z każdym dniem

witam...tez mam bulimie i juz sama nie wiem jak to sie zaczelo...w kazdym razie z miesiaca na miesiac jest coraz gorzej.po pierwsze,uswiadomilam sobie ze to bulimia i nie moge juz tego spokojnie robic bo mam jeszcze wieksze wyrzuty sumienia i wiem ze powinnam sie leczyc. po drugie- zaczynam miec problemy ze zdrowiem ktorych wczesniej nie mialam..wzdecia, po jakimkolwiek nawet najmniejszym posilku, rozregulowane jelita, fatalne samopoczucie. Po trzecie- doszlo do tego, ze nie potrafie sie skupic na niczym, jesli probuje powstrzymac atak...dzis staram sie znow z tym walczyc i efekt jest taki ze caly dzien leze w lozku, bo nic mi sie nie chce..przed chwila sie poryczalam jak glupia nie wiem w sumie o co, zapalilam papierosa(to moj najnowszy 'swietny'pomysl-zeby w chwilach gdy chce cos zjesc zapalic- smieszne bo nie jestem palaczka w dodatku nie za bardzo to lubie).Glupieje. To ma wplyw na moje zycie prywatne i nie tylko, i to jest najgorsze. Rok temu jeszcze nie wymiotowalam, nie umialam i nie chcialam.Teraz juz to robie, boje sie co bedzie dalej... kiedy mam na to wielka ochote nic mnie nie powstrzyma, pamietam jak byl u mnie chlopak na pare dni, poniewaz byl non stop przy mnie nie moglam sie obzerac, i tylko czekalam az pojdzie np pod prysznic a wtedy ja bieglam do kuchni i wzeralam np jogurt...byle by tylko nie widzial..albo szlam po cos do sklepu i w drodze powrotnej wsuwalam paczke ciastek... pomocy,mam dosc..to jest straszne

przed chwilą w akcie desperacji polizałam własną kupę w kibelku :o

Dziewczyny, ukazały sie fajne opracowania książkowe na bulimie i anoreksję, zacznijcie od tego. Żeby dostać sie do psychiatry nie trzeba mieć skierowania od ogólnego więc poszukajcie gdzie u was zajmują sie tymi chorobami i jaknajszybciej idźcie się leczyć. Najpierw umówcie sie na rozmowe z psychiatra a potem powinien zajać sie Wami psycholog. Nie zostaniecie zostawione same sobie, wizyty u psychologa zazwyczaj sa co dwa tygodnie. Prawdopodobnie zostana was przepisane leki antydepresyjne dla lepszego samopoczucia. A jeśli chodzi o wymuszanie wymiotów, ktos bardzo mi bliski o mało co nie przekręcił sie przez to bo mogło dojść do przebicia przelyku:(same sobie nie poradzicie z tym problemem,nie wiem jak jest dokladnie z bulimią ale z anoreksji nie da sie wyleczyć,tą chorobę ma sie juz do konca życia Jeśli któras jest z Gdyni to mogę dać namiary na dobrych specjalistów, pozdrawiam

Problem jest w nas i chcem powiedzieć cośo tym

ja zauważam objawy,tata chodzi ze znajomymi i załatwili mu tabletki przyśpieszające spalanie tłuszczu..jadłam je po kryjemu potem herbatki odchudzające wymioty i środki przeczyszczające i nie wiem co mam zrobić...zaczeło sie to od czasu gdy ważylm 68kg na 165cm i wszyscy mi wytykali że za gruba jestem....

też rozumiem Twoje myślenie, co prawda nie mam bulimi, ale też zaburzenia odżywiania. Mam takie samo podejście - ataki obżarstwa i ciągłe myślenie o jedzeniu. Różnica jest taka, że nie tego nie zwracam, bo obiecuję sobie, że od jutra coś z tym zrobię... ale każde jutro jest takie samo... i w efekcie ciągle tyję. Znajdź najlepiej jakąś poradnię zajmującą się zaburzeniami żywienia w Twojej okolicy i udaj się tam. Trzeba jak najszybciej zacząć działać, bo im dłużej to trwa tym bardziej wyniszczasz swój organizm.

głodzę się i objadam na zmianę. Ale nie wymiotuję co najwyżej ćwicze.czy to problem?

to też objaw ja tez tak robiłam dzisiaj pierwszy raz wymusiłam wymioty i zrozumialam że mam z tym problem boje sie, bo nie mam z kim porozmawiać -ale czuję że dam rade;)wiem ze każda z nas tak myśli i powtarza to sobie coddziennie...to jest nasza szansa taka ostatnia szansa

a i znalazłam sposób jeśli was już naprawde kusi by zjesć jakąś mega porcje to popatrzcie na swoje ręce i pomyślcie ze przecież to wy nimi sterujecie i możecie je wsadzić do kieszeni i że one same nie dotkna jedzenia jeśli wy nimi nie poruszacie czasami dziala a jeśl to nie pomoże to pomyślcie że to diabeł was ciągnie do złego trzeba z nim wygrać

Siema dziewczyny! Jestem facetem, anorektykiem, lekomanem...... I powiem wam że to kocham. Uwielbiam stanąć przed lustrem, rozciągnąć ręce i widzę więźnia z obozu koncentracyjnego ;D No może fryzurę mam ładniejszą. Jak mam mega doła do zajadam opiatami wszelkiej maści i jest dobrze :D Stan trwa od 8-10 lat rozwinięte uzależnienie od leków opioidowych od 5-ciu. Tylko co Wy z tymi lekami przeczyszczającymi? To wstrętne, rozwolnienie dla mnie to skręt a tego stanu nienawidzę. 3majcie się niskiej wagi, kocham anorektyczne dziewczyny, są piękne! Kocham także ich poranione jak moja dusze.

Witam. Mam 21 lat i sama nie wiem co się ze mną dzieje.. Jakiś czas temu postanowiła zrzucić parę kilogramów tylko to stało się moją obsesją. Zaczęło się od tego, że pare razy usłyszałam o moim tyłku, że jest za duży.. Ćwiczenia i dieta 1500 kalorii nie dawało mi tego co chciałam..owszem schudłam 4 kg, ale to była kropla w morzu potrzeb.. Zaczęłam się głodzić..czułam się osłabiona i ospała, a do tego ciągle się złościłam.. Zaczełam mieć ogromną ochotę coś zjeść..to uczucie męczyło mnie tak intensywnie, że nie potrafiła o niczym innym myśleć..biegłam do lodówki i potrafiłam pożreć ogromne ilości jedzenia..w dodatku nie obchodzi mnie czy to co jem pasuje do siebie, potrafię połączyć ziemniaki z miodem. Oczywiście później wiadomo jak to się kończy, wyrzuty sumienia nie dają mi żyć i kończę długim pobycie w toalecie..zmuszam się do wymotów tak długo aż jestem pewna, że całe to obrzydliwe jedzenie ze mnie wyszło.. Nie wiem co mam robić, ale ni mam już siły i to, że mogłam to wyrzucić tu z siebie chyba mi pomoże.