aspołeczny do kwadratu

Swoją śmiercią nakładasz na mnie garbate brzemię, gnieciesz mojego ducha jak osmolone rączki szyję dzielnego strażaka, ale we mnie nie ma krztyny bohaterstwa. Twoja droga jest prosta i rozkosznie nieznana, granica krótka i bezbolesna, za nią ogród tajemnic lub rozkoszna nieświadomość. Ściskasz w ręku bilet bez powrotu, za który już zapłaciłeś. Szybko i bez pożegnania, po prostu dałeś brzydkiej kasjerce łapówkę i popiłeś wodą. Ja też chcę być nieśmiertelnym.