Mój ksiądz - nie wiem czy to normalne...

Mam 18 lat i bardzo interesuje mnie pewien ksiądz. Jestem nim ogromnie zainteresowana. Nigdy w swoim życiu nie spotkałam mężczyzny, ani żadnego chłopca, który tak by mnie intrygował. On mnie po prostu fascynuje. Nie znam go, ani on mnie. Wcześniej nie chętnie chodziłam do Kościoła, ale parę miesięcy temu poszłam z katolickiego obowiązku i się ... zasłuchałam. On mówił jak zawsze, ale mnie coś ruszyło. Od tamtej pory chodzę prawie co niedzielę. Patrzy na mnie, bo jako jedna z niewielu osób tam go w ogóle słucham... I te chwile są takie cudowne [przynajmniej dla mnie..]. Chciałabym z nim kiedyś porozmawiać, tak prywatnie. Chciałabym wiedzieć jaki jest poza Kościołem, co go interesuje, co lubi... Ale ja mam 18 lat, on ... ok 50... I nigdy nie zdobędę się na odwagę żeby cokolwiek do niego powiedzieć. I teraz boję się tylko, że ja go mogę pokochać... Nie chciałabym tego, ale ja już gdzieś w środku to czuję chyba.. Nigdy nie miałam ojca [znaczy on żyje, ale jest alkoholikiem i prawie go nie znam], a on jest taki inny od wszystkich. Darzę do szacunkiem i jest dla mnie autorytetem.. jest cudowny.. Nie wiem co o tym wszystkim myśleć... Lubię o nim myśleć, ale jednocześnie czuję, że mnie to męczy i pochłania w jakiś niezwykły sposób.. Co o tym wszystkim myślicie? czy miałabym w ogóle jakiekolwiek szanse chociażby tylko na przyjaźń z nim? Czy to nie jest realne?

napiszcie coś .. proszę.

Dlaczego zadużyłaś się w księdzu - wiadomo. Jednocześnie myślę, że z racji jego drogi życiowej nie powinnaś angażować się w to dalej. Może inaczej - pozostaw to na stopie platonicznej :) Ksiądz to jednak facet, i po tylu latach celibatu może się rozochocić widząc zauroczoną w nim młódkę. Z biologią czasami ciężko wygrać. Szkoda kłopotów dla Ciebie i dla niego.

Pohamuj sie.

Chciałabym kiedyś mieć takiego przyjaciela i gdyby to on mógł być było by wspaniale.. Bo kiedy tak na niego patrzę wydaje mi się taki niezwykły i wyjątkowy.. Ale pewnie on nie chciałby żebym się z nim zaprzyjaźniła..

on wyczuje ze sie nim fascynujesz:o przecie to facet dojrzaly juz idealizujesz go bo madrze mowi na ambonie, ale jak zejdzie i wyjdzie z kosciola to jest norlany czlowiek

skoro masz ojca akoholika, to naturalne, że dobrze się czujesz wtoearzystwie mężczyzny, który mógłby być Twoim ojcem: ktoś, na kogo mogłabyś scedować wszystkie swoje uczucia, których nie miałaś komu podarować najbardziej konstruktywną reakcja byłoby póśc na terapię dla DDA, akurat ten ksiądz jest okazją, do obudzenia w Tobie uczuć, kóre nie mogły trafić w inny obiekt - gdybyś nie trafiła akurat an tego ksiedza, to trafiłabyć na kogoś innego = o podobnym profilu - nie róeśnik, odpwiedzialny, mądry - trzeźwy, nieagresywny, wsparcie pewnie sama podejrzewasz, że to żadna przyszłość - ten ksiądz akurat, ale uważaj, wyobraźnia jest bardzo żywa, szkoda blokować Twojej energii, pomyśl o potrzebach, jakie zaspakaja w Tobie uczucie do tego księdza - poznanie siebei i swoich potzreb jest najważniejszą rzeczą, żeby móc wejść w dorosłość po takiej pustce emocjonalnej (jeśli chodzi o doznania pozytywne - poczucie ciepła, bezpieczeństwa) - warto pomyśleć o terapii dla DDA w tym sensie spotkanie tego księdza było bardzo fortunnym zdarzeniem, ale nie ma po co się blokować, skoncentruj się na swoich potrzebach jeśli masz pieniądze, prywatnie, jesli nie terapie DDA, jest darmowa