Dziewczyny ratujcie!

Witam dziewczynki.Chcialabym sie Was poradzic w pewnej kwestii.Zacznę od tego,że rok temu urodzilam synka.Kochany szkrabik,nie mam z nim wiekszych klopotow.Problem tkwi we mnie.Bardzo boję sie o mojego synka, oczywiscie nie mam ku temu powodów ale panikuję na każdym kroku...Nie umiem rozwiązywac problemów.placzę z byle powodu.Boje sie zostac z malym sama...Boję sie go karmic.Robie chyba najglupszą rzecz na świecie: jezdze do rodziców (mieszkaja 200 km od nas) i potrafie siedziec tam miesiacami..Zostawiam męża samego, z codziennymi obowiązkami.On nic nie mowi,pozwala mi na to bo chyba nie chce patrzec na moją histerię..na moje łzy.Teraz tez jestem u rodziców,maly ma chorobę lokomocyjną-wiec boję się,że cos mu sie stanie jak bedziemy wracac:(Ale wrocic muszę.Tam niestety nie mam nikogo bliskiego,mąż wychodzi do pracy czasem na 16 godz.,w weekendy tez go nie ma a ja zostaje sama:( Co z tego,że mam tesciową ktora mieszka w bloku obok skoro ona nie interesuje sie ani mną ani wnukiem.Kolezanek tez nie mam,bo niby skąd maja sie wziąc skoro ja caly czas siedze u rodziców:(Dziewczyny moze ktoras z Was miala taki problem?Czy naprawde jedynym rozwiązaniem jest psychiatra?

a psycholog nie możesz tak postepowac ! koleżanki i rodzice sa ważniejsi od Twojego małżeństwa ? popukaj sie w głowe który facet tak długo wytrzyma , zaraz babe sobie poszuka wiec siedz tam dalej i mu w tym nie przeszkadzaj

a moze ty masz 16 lat i stąd te histerie ?

Mam 24 lata.Nie napisalam nigdzie,że koleżanki i rodzice są wazniejsi od mojego dziecka.Dla mnie ono jest NAJWAZNIEJSZE! I chuba stąd ta moja panika...

Jesoo zamiast małzenstwa przeczytalam maleństwa:)