okropna monotonia

Jestem kurą domową na urlopie wychowawczym,dziennie to samo nie wiem jak układać sobie dzień żeby było inaczej,chciała bym widzieć wyraźne cele ale prucz wychowania dziecka i ugotowania dobrego obiadu nic nie widze, na prace nie mam szans w najbliższym czasie, mąż uczy się dodatkowo wieczorowo i brak jakich kolwiek pomysłów, żłobek odpada, mażą mi sie wakacje gdzieś daleko, zwiedzić pięlne miejsca ale skąd na to kasę????????????????/

Witaj kochana. Jestem szczęśliwą żoną i matką 1,5 rocznego synka, ale w 100% ciebie rozumiem. Mnie monotonia "zabija", mam na myśli to, że jakiś czas temu byłam wesoła, zwariowana a teraz chodzę jakby nic nie miało dla mnie sensu, a przecież mam sens w życiu. A o wyrwaniu się z tego mogę zapomnieć, bo jak? Dziecko pod pachę i w drogę? Z chęcią pogadam!

Cześc:) Mój synek też ma 1,5 roku!!!! Myślałam że jestem sama, stojac z boku wydaje mi sie ze wszyscy są pochłonięci wirem życia tylko ja sie marnuje.... Wiem,że to nie własciwe słowo, szczególnie wobec dziecka,ale czasami mam takie odczucie Napisz coś o sobie, chetnie poplotuje,sama wiesz jak to jest----przynajmniej coś sie dzieje, Ostatnio pochłonęły mnie remonty, i tylko to ma w głowie---poprawiać,zmieniac,dokupywać... To jedyna rozrywka ostatnio hi Dzis znów----obiad, sprzatanie, pranie a poprzednie jeszcze nie poprasowane! próbowałam wstawać o 05:00----nie wyszło wszystko mi ostatnio opornie idzie

Witaj. Wreszcie mam chwileczke bo synek został porwany na 20 minut, ach jaki spokój i cisza, chociaż uwielbiam ten stan jaki wprowadził Kamilek w nasze życie jestem przekonana że nie jesteśmy jedyne na tym globie, tylko możę niektórym kobietom to wystarcza, że są w domu z dziećmi itp.... A my? Jeśli chodzi o mnie to czuję się spełniona jako mama i żonka ale jednak chce też czegoś więcej w życiu... Może tak jest przez pewne ograniczenia jakie wprowadziło dziecko w życie, bo wielu rzeczy nie można zrobić, wyjść też nie można kiedy się chce i gdzie się chce.... Niczego nie żałuje, nie o to chodzi - przecież się nie da kilku rzeczy na raz... muszę kończyć Pozdrawiam

Z chęcią pogadam , może dasz jakieś namiary?

Kurcze kobity:) jakbyście miały sparaliżowanego w domu- dorosłego- umyć go, zmienić pieluchę..to byście zobaczyły co to nie móc się wyrwać. Dzieci to pikuś! Rosną, są samodzielne. Można je podrzucić..A chorego nie...

Kurcze kobito ;.) Przecież nie chodzi o rywalizacje kto ma w życiu lepiej kto ma gorzej, w danej chwili jest ci w życiu źle z danego powodu i tyle, chcesz o tym pogadać, wykrzyczeć całemu światu.... Jeśli masz taką sytuację to trzymam za ciebie kciuki i mam pytanie czy miałaś prawdziwe dzieciństwo? Bo wiesz co, ja mam niepełnosprawnego brata którego cholernie kocham, ale muszę napisać że od 7 roku życia musialam wydorośleć aby pomóc rodzicom przy nim, nawet nie będę wyliczała ile i jakie rzeczy mnie przez to ominęły, a dzieci w szkole.... A później to przelatywały mi znajomości przez palce bo albo nie mialam czasu, albo (niestety w większości) górował wstyd bo jakże można przychodzić do domu w którym mieszka "ułom" itp... Teraz mam wspaniałego męża oraz najukochańszego synka pod słońcem, ale znów poczułam się jak w klatce, nie jest to jakieś nieszczęście ale może wprowadzić człowieka w dołek. Ogólnie jestem szczęsliwa, a to że mam czasem złe dni...no cóż w końcu jestem człowiekiem i żyje a w życiu jest różnie... Jeszcze nigdy tak się nie otworzyłam przed obcymi... PS. Takie rzeczy dodają tylko siły, wiem że ją mam, i ty ją miej!