Do młodych mam

Właśnie dowiedziałam się, że jestem w ciąży.. Jestem na studiach, mój narzeczony także, pewnie przeniesie się na zaoczne i pójdzie do pracy... ale boję się, że sobie nie poradzimy.. Miał ktoś może podobnie?

Przerażacie mnie:)

moja kumpela rodzila na 3-im roku,wiec tez miala chyba 22 lata.nie wiem jak to wygladalo od strony finnasowej,ale chyba duzo jej pomogli rodzice.po porodzie poszla na indywidualny tok studiow,ale tylko na 3 miesiace,zajec nie bylo az tak duzo,wiec wrocila na normalne dziennie,chodzila tylko na cwiczenia,wyklady jej kserowalismy.w ogole wszyscy ja wyreczali,pomagali,mysle,ze dobrze wspomina ten okres.skonczyla magisterskie,nawet z mala przyszla,jak ja mialam obrone,wszyscy profesorowie sie nia zachwycali :)

Ja też mam 22 lata i też studiuję i też estem w ciąży - w piątym miesiącu i cieszę się najbardziej na świecie, z tym że to yło planowane dziecko, a mój mąż pracuje nie studiuje, więc troszkę inna sytuacja, ale na pewno sobie poradzicie. Jedno dziecko to nie koniec świata przecież :) Powodzenia

Nie martw się. Ja mam 23 lata jestem na 3 roku studiów dziennych w grudniu rodzę. Zalatwiłam sobie indywidualny tok nauczania. Mój mąż w tym roku zaczyna studia magisterskie - zaocznie. Oboje pracujemy, uczymy się i czekamy na nasz skarb. Dowiedz się u siebie na uczelni jakie masz możliwości, bo u mnie to nieprzychylnym okiem na \"cięzarówki\" patrzą, no ale już się tym nie przejmuję, tylko wiecej nauki mam... i czasem te chamskie komentarze wykładowców. Nie przejmuj się, na pewno sobie poradzicie

Hm... a o jakiego typu chamskich komentarzach mówisz..? Myślałam, że raczej przychylnie patrzą..

U mnie na studiach patrzą przychylnie. Aż się ździwiłam. Jak przyszłam po wakacjach w październiku to już miałam spory brzuszek, bo to 5. miesiąc więc wszyscy od razu zauważyli i są super. Ciągle tylko "jeju, jak fajnie, a co będzie, chłopczyk czy dziewczynka?" albo " A kopie? A to boli jak kopie?" I wogóle zainteresowanie zupełne maluchem w brzuchu. A profesorzy też jaknajbardziej życzliwi. Stałam w kolejce do dziekanatu bo nie lubię się wpychać i jakoś specjalnie nie pokazywałam brzucha, żeby mnie przepuścili, a stali obcy ludzie. Naglr przechodził mój profesor, taki eden z bardziej opryskliwych i zauważył i od razu" A to Pan, jak tam sesja, wszystko zaliczone? O, Pani przy nadziei, toż to kolejka nie obowiązuje!" i inni zauważyli brzuszek i zaraz mnie przepuścili. Panie profesorki też od razu pytają, który miesiąc, jaka płeć, jak się czuję i wogóle jest super, tym bardziej, że ja w czasie ciąży czuję się cudownie idealnie i oprócz tego, że mały kopie a brzuszek rośnie i okresu nie ma, wogóle nie czuję, że jestem w ciąży :)

Ja mam 21 lat, jestem w ósmym miesiącu ciąży. Studiuje zaocznie. Myslę, że sobie poradzę. Mam wsparcie rodziców, więc nie narzekam. Mąż pracuje.

Także mam nadzieję, że U Ciebie na studiach też będą wyrozumiali ludzie. To nie podstwówka albo liceum, że głupio patrzą na kobiety w ciąży. Przecież tam studiują doroślu ludzie w wieku rozrodczym i to, ż jest się w ciąży to nic dziwnego jeśli kobieta czuje się na siłach studiować i mieć dzidziusia w brzuchu. No a na mojej uczelni dużo kobiet było i jest w ciąży i żadnej nikt przez to kłopotów nie robił. edynie czego się bałam to tego, że może być coś nie tak, że może być ciaża zagrożona i będę leżeć długo w szpitalu ale póki co jest wszystko super i oby tak dale. I Tobie też życzę takiego przebiegu ciąży jak u mnie - sama radosć. I życzę Ci życzliwych ludzi dookoła a sobie na pewno poradzisz. Ciesz się macierzyństwem - poradzicie sobie. A jak maleństwo zacznie kopać, to już wogóle przestaniesz myśleć o tym co trudne i złe.... Już nie jesteś aż taka strasznie młoda i to normalne mieć w takim wieku dziecko, tym bardziej, że masz partnera, który będzie z Tobą i dzieckiem. Oboje będziecie mieli wyższe wykształcenie i po ciężkich chwilach na pewno sie dobrze ustawicie i dziecko będzie miało dobrze w przyszłości.

Ech...dopadły mnie jakoś wieczorne wątpliwości... Staram się bardzo cieszyć z tego dziecka, i wiem, że napewno sobie jakoś poradzimy, najważniejsze przecież, że się kochamy:) Ale z drugiej strony, boję się, że nie dam rady na studiach, że mój narzeczony będzie musiał przenieść się na zaoczne i straci możliwość dobrej pracy po dziennych...ach ciężko mi jakoś:(

a ja mam 19 lat i 1,5roczną córkę:)