Potrzebuję Cię...

Dzisiaj coś we mnie pękło. Tyle czasu udawania, że dobrze mi samemu, nieukazywanie na zewnątrz swoich emocji... Nagle zebrała się we mnie złość na moje otoczenie, ludzi, znajomych. Ja wiecznie optymistycznie nastawiony mam dosyć tego zasranego życia... Zresztą co to za życie - wegetacja :/ Człowiek potrzebuje bliskości, uczucia, kogoś bliskiego. Czuję się przegrany, wypalony, bez żadnych chęci...

ja Ciebie tez

Chwilowy kryzys. Naprawdę, niepotrzebna panika. Minie ci jutro, najdalej pojutrze. :)

jasne ze Ci przejdzie, gdy tylko poznamy sie blizej..

Wiem, że mi minie, bo te emocje opadną i wróci znowu codzienna rutyna i mówienie sobie, że wszystko jest ok. Ja życia nie biorę całkowicie na serio, nie przejmuję się wieloma rzeczami, bo wiem, że nie warto. Nie należę do tych użalającyh się nad sobą, ale ostatnie dni są coraz gorsze, a dzisiaj miałem dosłownie wszystkie dosyć. Znajomi mnie tak obrzydzali, że miałem dosyć ich obecności. Nie zdarza mi się to zbyt często. Chyba już nadszedł moment krańcowy, kiedy tylko miłość mnie uzdrowi.