chyba sie zgubialam

szłam,szłam swoimi sciezkami i chyba sie juz zgubiłam :(

to kup sobie mape

przepraszam powinnno byc zgubiłam

naszczęscie kierowałam się zapachem stolców które codziennie robię na chodnikach ulic mego miasta:)i to mnie uratowało:)z radości posmakowałam ich smaku..były wyborne niczym kawior ze stołu wielmoznego pana Putina:)

kiepskie podszywie....

Coraz bardziej beznadziejne te podszywania :)

nie przejmuj sie, ja mam to samo :( a nigdy bym sie nie spodziewala...

tylko ja juz chyba nie mam siły,aby sie odnaleźć:(

To depresja. Polecam Prozac.

właśnie wiem ze to chyba taka depresja:( tylko chyba lekiem na nia bylaby rozmowa z bliskmi mi osobami,a ja powoli zaczełam sie przed nimi zamykac:(

Moja znajoma też ma depresję. U niej ciągnie się to już od ze 3 lata i nie bardzo widać rezultaty. Ona się strasznie dołuje i dopija. Nie wiem co Ciebie trapi, ona miała problemy w domu rodzinnym, a ponadto nie akceptowała własnego ciała. Tak to się wszystko zbierało od lat dziecinnych, po wczesne dojrzewanie, a skończyło na dorastaniu. I widzisz, ona bierze leki, próbuje, ale takie ją myśli nachodzą, że nie idzie jej przemówić, że się myli. Nie jestem specjalistą, ale naprawdę polecam wizytę u lekarza. Jeśli jeszcze go nie odwiedziłaś.

najlepsze w tym całym kafe są podszywy:) dla Was moi drodzy tu wchodzę:)))

hmm u mnie właściwie zaczeło sie od problemow rodzinnych,pozniej w szkole,tez za bardzo nie akceptuje siebie i własnego ciała,w pewnym sensie problemy złożyły sie na mnie przez rok.Tak naprawde mam ochotę opowiedziec wszystko moim dwóm przyjaciółkom,jednak wiem jaka bedzie reakcje,zreszta wstydze sie mówić o niektórch problemach.Do psychologa narazie nie pojde jestem za młoda i naprawde wstydziłabym sie mowić o moich problemach...

Możesz tu opowiedzieć wszystko.. Ja Cię wysłucham;) Postaram się pomóc

tylko nawet tutaj jest mi cięzko pisać,a raczej wstydze sie... wiem ze to głupie...

Myślę, że pogadać z kimś powinnaś. I choć uważam, że to nie rozwiąże całego problemu, to na pewno może pomóc. Masz 16 lat? To nie wiele więcej, niż znajoma, o której pisałem wyżej. Niestety, depresja nie omija ludzi młodych. Ważne, żebyś nie zostawała sama. Na pewno znalazłby się ktoś w Twoim otoczeniu, kto wyciągnąłby pomocną dłoń. Musisz się rozejrzeć. Dobrze, że masz te dwie przyjaciółki. Mam nadzieję, że wkrótce zdecydujesz się porozmawiać z którąkolwiek z nich. Sama nie jesteś. Teraz jest XXI w. Są lekarstwa, specjaliści... Ktoś Ci zawsze pomoże. Zawsze też możesz pogadać z nami, kafeteriuszami :) Aha. Twój wiek nie jest za młody do tego żeby szukać pomocy. Mógłbym tu napisać, żebyś pogadała z psychologiem szkolnym, ale nie napiszę tak, bo wiem, na jakim poziome stoją teraz szkoły pod tymi względami. Chodzi mi o to, że często przyjmują do pracy, "byle" kogo. Kogoś, kto nie zawsze ma ochotę lub czas pogadać tak dobitnie z uczniami. Zresztą, tak jak napisałaś, to trudne rozmawiać z kimś obcym o swoim osobistym życiu...

tak naprawde mam ochote im wszystko powiedziec,ale wiem jaka będzie ich reakcja,boje sie ze mnie nie zrozumieją dlaczego postapiłam tak a nie inaczej,bedzie a nie mowiłysmy... wiele razy juz zaczynałam jakis temat ale nastepuje u mnie jakas wewnterzna blokada... mowie sobie ze to nie jeste dobry czas,zebym jeszcze poczekała,tylko ze jest mi juz coraz cięzej...

tak mam 16 lat ale rocznikowo

Poleciłbym jednak spróbować z tymi przyjaciółkami. Powiedz im, jak się czujesz, że to poważna sprawa. I że potrzebujesz ich pomocnej dłoni, nie koniecznie pouczeń. Później opowiedz im o swoich problemach. Pamiętaj, że to przyjaciółka. Chociaż na pewno dla żadnej z was taka rozmowa nie będzie łatwa. Co jeszcze mogę powiedzieć? .. No szkoda, że nie masz co za bardzo liczyć na rodziców, ale cóż? Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Nie ty wybierałaś...

sproboje :) dzieki Kacpruch :)

No spoko. I będzie git. Pamiętaj! :)

mam nadzieje...:)