Ukrywanie choroby...

Jak powiedzieć o chorobie bliskim, skoro nie chce się iść do szpitala i podjąć leczenia?

To po co mówić?

choroby prowadzacej do smierci jesli sie jej nie leczy?

Tak. Ale jeśli ktoś reszty życia nie chce spędzić podpięty do rurek?

powinni zrozumiec powiedz najprosciej jak sie da a co jesli leczenie przyniosloby jednak rezultaty?

jak dlugo juz wiesz?

Jeśli powiem, będą naciski na leczenie. Jeśli nie powiem, będą mieć żal. Jeśli podejmę się leczenia, skończę na życiu w szpitalu. Jeśli nie, mam szansę je przeżyć po swojemu. Nie wiem ile, ale po swojemu. bez rurek, leków, chemii.

Długo. Ponad rok.

na chemie mozesz jezdzic do szpitala nie musisz tam caly czas lezec beda sie buntowali przeciwko twojej decyzji. to bedzie czesc ich buntu przeciwko chorobie tak samo zupelnie jak twoj lek przed leczeniem jest tez czescia leku przed choroba ale sama wiesz, ze powinni wiedziec

i rok trzymasz to w sobie???? a w miedzyczasie mialas kontak z lekarzem po diagnozie? powiedzialas komukolwiek?

chemii? A więc raczek - nieboraczek? To może chciałbyś wiedzieć jak wygląda umieranie na nieoperacyjnego juz raka? Cięzko żyje sie po swojemu bedąc bez przerwy naćpanym morfiną :O Bierzesz to pod uwagę?

Nie mówiłam. Widzę po sobie, że sie choroba pogłębia. To dziadostwo mam w brzuchu. Lekarz chce abym nie mogła stanowić o sobie. Sądowne ograniczenie. Mam dopiero 20 lat. Nikt nie rozumie, że wolę to od leczenia. Spróbować normalnie przeżyć koniec.

Biorę wszystko pod uwagę. Cud, że tu o tym piszę.....

Nikt nie rozumie, że wolę to od leczenia. Spróbować normalnie przeżyć koniec. skad wiesz ze nikt nie rozumie skoro nikt nie wie? kazdy po trochu to rozumie ale nie wtedy kiedy to ktos kogo kochasz rezygnuje z leczenia

Spróbować normalnie przeżyć koniec. Normalne przezywanie nioperacyjnego raka polega na bezustannym podawaniu leków na morfinie, bo ból jest zwykle nie do zniesienia. Idź do hospicjum. Zobacz CO tak naprawdę wybierasz...

w odwrotnej sytuacji...pomyśl, ze ktoś z twoich bliskich jest chory...uszanowałabyś jego decyzje czy namawiała na leczenie? jakbys sie czuła, gdyby bliska ci osoba poddała się bez walki? zawsze jest iskierka nadziei...

na co chorujesz? Jesteś tego absolutnie pewna?

moja kuzynka wygrała z rakiem, zajęło jej to niecały rok. Nie poddawaj sie. To nie tak że umiera sie w szpitalu podłaczonym do kupy rurek. Zawsze możesz wypisać sie na żądanie.

Nadzieja... Przecież leczenie tego to jest koszmar. Za dużo widziałam. Stąd też nastawienie.

Ale co to jest? Nie uważasz że warto sie pomęczyć żeby z tego wyjść i zacząć nowe życie? Przeginasz! Mów na co jesteś chora!

Przez rok się postarzałam. Znajduję siwe włosy. Boję się reakcji innych. Bardzo. Boję się litości. Leczenia swoją drogą. Boję się, że życie mi tam umknie. Że mogę już nie wyjść. Najbardziej się boję usłyszeć, że zostało niewiele czasu.

"Lekarz chce abym nie mogła stanowić o sobie. Sądowne ograniczenie. " Co masz na myśli?

znam osoby ktore w wieku 19 lat zaczely siwiec i sa zdrowe. ja tez mlodo zaczelam siwiec ale u nas to genetyczne

No ale nie rozumiem, wybierając nieleczenie, wybierasz świadomie śmierć. Łudzisz się, że samo przejdzie?

Guz na jajniku. Podczas sytologii wyszło III.

Przecież leczenie tego to jest koszmar. Nieleczone jest równym koszmarem, nie rozumiesz tego? Różnica polega tylko na nadziei na życie albo w przypadku nieleczenia na rychłą smierć Ktos ci bliski umarł na raka?

Nie rozumiem twojej postawy. Masz 20 lat - w tym wieku masz ogromne szanse na wyleczenie. Co ci powiedziano? jakie szanse miałaś w momencie postawienia diagnozy?

Nie bo chwila, moment. Cytologia to jedno, jajnik zupełnie co innego.

Cytologia to rozmaz z szyjki macicy. Nie jest badaniem przesiewowym w kierunku raka jajnika.

wyszła III? i ty tego nie leczyłaś?! przecież to nawet nie wiadomo było czy to są komórki rakowe a przez ten rok czasu kiedy z tym nic nie robiłas to kto wie czy to faktycznie nie przeksztalciło sie w jakis stan rakowy czy coś! po prostu bezmyślnosć!