mam doła

bo myśle, czy moj maż poświęcił dla mnie tyle ile ja poświęciłam dla niego...

no , pewnie poświęcił więcej :P

no właśnie nie musiał poświęcić niczego. A ja musiałam poświecić to na czym zależało najbardziej na świecie.

poprostu nie wiem czy poradzę sobie z takim poświęceniem

a może mąż nie wie że coś w twoim życiu było tak ważnego co musiałaś dla niego poświęcić

a co takiego poświęciłaś jeśli można wiedzieć?

nie no wie. On nie może mieć dzieci, a dzieci to od zawsze był moj sens zycia. Tylko to ja musiałam dokonać wyboru, czy podołam, a co jak sie okaże ze nie podołałam i już dla mnie będzie za późno...

wlasnie co takiego bo zalatuje mi tu prowokacją

nie rozumiem dlaczego winisz kogos o to ze czegos w zyciu nie zrobilas Przeciez wszystko zalezy od Ciebie

jarel_84 walnął kawałem jak łysy grzywą o kant kuli :)

znam taka rodziine co tez nie moga miec dzieci zaadoptowali i sa szczesliwi do dzis mysle, ze milkosc to przezwyciezy ale jak jej nie ma to ciezko bedzie

to twoj sens zycia...wiec do czego potrzebny ci mąż...tylko do płodzenia "bobasków"?????:O:O:O

to inna sprawa:) pomyśl na czym Tobie zależy chcesz byc z nim czy chcesz miec dzieci? bo to dwie różne sprawy

czekamy na adopcje. Wierze, ze bedziemy szczesliwą rodziną. Ale ciąża chodzi za mną jak cień. Widzę ją w marzeniach, wodzę za nią wzrokiem. Ale kocham dzieci, napewno będę kochać szalenie te adoptowane. Nie mniej czuje ze coś mi wydarto i to mnie boli

jeśli dzieci były twoim marzeniem to dokonalaś złego wyboru choć zawsze możecie adoptować dzieci i stworzyć prawdziwą rodzinę

wiecie co ja czuje, jak w koło tylko słucham kto jest w ciąży. Chcę być z nim i chce mieć dzieci. I ten cel osiągnę. Ale nie radzę sobie emocjonalnie z faktem, że nigdy nie bede w ciązy.

a ja mam górę :)

wiem, że to głupie. I to taki stary słoń to mówi. Ale cóż jestem specyficzna. Nic na to nie poradzę, o ciąży marzyłam zawsze. O tej magii, o tej więzi. Pewnie już kocham moje przyszłe adoptowane dzieci, ale kurcze.... poprostu mi ciezko

no i pozostaje pytanie, czy mąż doceni kiedy mój wybór dla niego, bo nie dokonałam go dla siebie samej i być moze dlatego ciężko mi sie z nim pogodzić.

jedno jest pewne dokonałaś już wyboru w życiu więc trzeba iść do przodu i nie zamartwiać się .musisz też mysleć o swoim mężu który w tej sytuacji ma raczej ciężej niż ty bo nie może ci dać czegoś czego pragniesz a przecież wybrałaś go więc chyba go koczasz i to jest najważniesze.jest takie powiedzenie że prawdziwy rodzic to nie ten co urodził tylko ten co wychował

a z tym sie zgadzam. Napewno będę swietną mamą dla moich adoptowanych dzieci. Już kocham je jak własne. Fakt dokonałam wyboru, może nie warto patrzeć wstecz...

pewnie że nie warto!niedługo będziesz mieć rodzinę i tylko to się liczy a dzieci adoptowane potrzebują wyjątkowo dużo ciepła więc nie trać tej dobrej energi na rozmyślania.

ale tu nie chodzi tylko o dzieci tylko o sam fakt ciazy tego polaczenia matki z dzieckiem, tego glaskania malenstwa gdy jest w naszym brzuszku ""'jedno jest pewne dokonałaś już wyboru w życiu więc trzeba iść do przodu i nie zamartwiać się """" z tym sie nie zgadzam, zawsze jest inne wyjscie wcale nie gorsze tylko po prostu inne