Jaka postawa lepsza?

Od jakiegoś czasu spotykam się z facetem... generalnie jest dobrze, dogadujemy się i w miarę możliwości spędzamy wspólnie czas (gg, sms-y, rozmowy telefoniczne, spacery itp, itd). Z natury jestem bardzo ugodowa. Nawet jeśli jest mi przykro, że nie spędzi ze mną wspólnego wieczoru, nie rzucam fochem, tylko uśmiecham się i życzę mu udanego wypadu np. z kumplami. Nie chcę, żeby zarzucił mi ze nie ma wolności. Wydaje mi się, że taka postawą troszeczkę krzywdzę siebie, że powinnam czasami powiedzieć co mi się nie podoba, ale nie potrafię... A wy co o tym myślicie? Powinnam zmienić swoje postępowanie?

Powinnaś z nim po prostu porozmawiać :) Wyjaśnić, że czujesz się troszkę zaniedbywana...

No tak rozmowa najlepszy sposób. Ale jak to zrobić, żeby on nie pomyślał, że chcę coś na nim wymusić, lub że robię mu jakieś zakazy ?

ja kiedyś na początku związku byłam taka jak Ty:) ale z czasem zaczęłam mieć dość i zaczęłam rozmawiać, skutek chwilowy więc teraz zaczęłam fochy strzelać bo już nie mam sił i powiem Ci że fochy są najgorsze, strasznie źle się z tym czuję ale nie potrafię nad tym zapanować.

powiedz, że nie chcesz stawiać mu żadnych warunków, ale ostatnio czujesz się zaniedbywana i że byłoby miło gdyby od czasu do czasu poświęcił Ci trochę więcej uwagi..

Na brak uwagi nie mogę narzekać. Rozmawiamy codzienni, interesuje go każda minuta z mojego dnia. Chodzi mi o intensywność naszych spotkań. Wiadomo oboje pracujemy (w systemie zmianowym) i dzieli nas jakieś 40 km i nie zawsze można zgrać odpowiedni termin, no ale podobno dla chcącego nic trudnego. Drażni mnie tylko to, że on wie, że mnie "zaniedbuje" jak sam to nazywa i niewiele robi by to zmienić. Zazwyczaj tłumaczy się zmęczeniem lub złym humorem :/

Dając mu zawsze wolną rękę narażasz się, że będzie pozwalał sobie na coraz więcej :o Ale to tylko hipoteza. W związku partnerzy powinni mówić głośno o tym, co im się nie podoba.

Oj wiem, że może zacząć sobie pozwalać na więcej i to mnie martwi, dlatego chciała bym się dowiedzieć jak postępować w takiej sytuacji. Obrażanie się i rzucanie fochami wydaje mi się bezsensowne i do niczego dobrego nie prowadzące. Szczera rozmowa ok, tylko jak ją zacząć żeby nie usłyszeć, że np dramatyzuje lub robię z siebie ofiarę.

najlepiej najprościej :) - zawsze przy wynikłej sytuacji - nie za rok, miesiać, tylko od razu mówić - widzisz właśnie teraz zachowałeś się tak a tak i ja w tej chwili poczułam się tak i tak - myślę, że pomoże Byłam podobna na początku związku, też nie chciałam foszyć :) - ale z czasem ludzie się przyzwyczajają (nie ozn. to, że są źli)jak się im pozwala Potem rozmowy, nie dawały od razu dużo - no to kłotnie, to wywołało opór .. Więc identyczne zachowanie i dopiero jak on odczuł jak się czuję - ROZMOWA - no i efekty cudowne :) będzie dobrze, ludzie się muszą czasem podocierać :D