Mój synek nie żyje!

Umarł rok temu miał wtedy 7 lat, do tej pory nie moge się pozbierać po całej tej tragedii

?

umarł na białaczke

Współczuje

Przez wiele lat sama radziłam sobie z jego wychowaniem , nie miałam nikogo a teraz zostałam sama

Współczuję:( Wiadomo,że nie jest tak łatwo pogodzić się z taką tragedią

a nie mozesz znalezc sobie przyjaciela tzw. bratna duszę byś sama nie byla

mój synek też nie żyje. minęło już siedem lat, w mi wcale nie lepiej. teraz chodzę do psychologa i tobie też radzę. pomaga.

To jest najgorsza rzecz jaka może spotkać matke, kochałam go najbardziej na świecie a teraz co mi pozostało . Z matką nie utrzymuje kontaktów , ona nawet nie przyszła na pogrzeb swojego wnuka .

nie myśleć?

autorko przykro mi ja tez stracilam syna. Moj aniolek zmarl 4 miesiace temu , mial 5 miesiecy

Na stronie głównej forum na dole jest taki topik o śmierci bliskich.Poczytaj i zobacz jak oni sobie radzą

Przyjaciele z którym mogła bym o tym porozmawiać to jedynie ojciec lub z kimś z rodzeństwa , dalej trzymam zdjęcie Michałka w portfelu a jego pokój jest bez zmian wogóle od czasu jego śmieci w tym pokoju nie było sprzątane.

autorko ja w portfelu tez n osze zdjecie synka , ale pokoj juz dawno uprzatnelam.. nie ma sensu rozdrapywac ran .. jego rzeczy rozdaj , nie zatrzymuj "dla przyszlego dziecka" bedziesz cierpiec jeszcze bardziej..dobrze ci radze

To było moje pierwsze i ostatnie dziecko!:( ja nie moge ich wiecej mieć.

więcej dzieci?

Chciałabym uniknąć tego tematu i zadawania pytań na ten temat , powiem tyle że poród miałam wtedy bardzo skomplikowany że konieczne było usunięcie macicy . Matka do tej pory mnie nienawidzi dlatego że urodziłam dziecko jako panna, nie wspominając już o tym że nawet po śmierci mojego syna nie chciała ze mną rozmawia. Niedawno poinformowałam o śmierci syna mojego eks to on powiedział że jego to nic nie obchodzi . Dwa lata temu się ożenił i ma już własne dziecko . Ja nie moge teraz patrzec na dzieci. Nie wiem dlaczego tak się dzieje?

bardzo Ci wspolczuje. Wiem , ze jest to trudne przezycie. Musisz sie jednak otrzasnac i wrocic do zycia. Duszyczka Twojego synka nie zazna spokoju jezeli bedziesz sie tak bardzo zamartwiac.

czy Ty chodzisz do psychologa?

No wlasnie - korzystasz z pomocy psychologa?

U psychologa nie byłam ani razu , szukałam cały czas odpowiedzi na swoje pytanie co ja takiego złego zrobiłam? teraz pewnie się oburzycie ale nienawidze Boga(jeśli wogóle istnieje) za to że zabrał moje dziecko.

Wcale sie nie oburzylam. Rozumiem Cie , rozumiem Twoj bol . Mozesz ten bol ukoic i zgasic. Poszukaj jakiegos psychologa , on Ci pomoze. Musisz wrocic do zycia. Ty zyjesz i musisz znalezc sens i radosc zycia.

Jestes jeszcze ?