Nie ufam cygankom ale.....

Będąc na mieście spotkałam cygankę z dzieckiem - podeszła do mnie (siedziałam na ławce), przysiadła się i zapytała czy może mi powróżyć z ręki. Oczywiście odmówiłam i wróciłam do czytania gazety. Synek tej cyganki złapał mnie nagle za dłoń i poprosił o 2 zł na chleb. Tak mi się go żal zrobiło, że wyciągnęłam z torebki snicersa dla małego i wręczyłam cygance 20 zł na drobne na zakupy. Ta momentalnie zabrała mi gazetę, złapała za obie ręce, spojrzała prosto w oczy i zaczęła szeptać do siebie (do mnie?) jakieś nieznane mi słowa (jakby w innym języku). Taaakie ciary mnie przeszły - szczerze mówiąc przestraszyłam się jej, tym bardziej, że zaczęła coś mówić o niebieskich ptakach i zagubionym instrumencie. To mnie przeraziło, bo te dwie rzeczy są silnie zwiazane z moją przeszłością. Mówiła tak chaotycznie rzeczy, których do teraz nie rozumie. Zerwałam się na równe nogi i szybkim krokiem odeszłam z parku.. Biegl za mną chwilę ten chłopiec i coś krzyczał - nie wiem o co chodziło, co chciał powiedzieć, czy powinnam się zatrzymać i go wysłuchać. Nie wiem - panicznie się przestraszyłam. Kiedyś babcia opowiadała mi o urokach rzucanych przez cyganów - tylko dlaczego miałaby to robić? W koncu pomogłam jej finansowo. Może to ją właśnie uraziło. Nie wiem! Pewnie jutro ten lęk mi przejdzie ale dzisiaj od południa siedzę na herbatkach uspakających.