Samotni w związkach

No to się wpakowałam. Na poczatku było bosko, problemy zaczely sie po dwoch latach. Teraz nie mam kolezanek, a moj partner to tak naprawde duzy dzieciak i sama nie wiem co jeszcze z nim robie... :/ Może jest więcej takich kobitek jak ja? Mam 25 lat i nie wiem czy związek kończyć czy próbować coś zmienić ...

ośmiele sie:)) Dzieciaka oddaj mamusi i powiedz, zeby dojrzał a moze zdazy i niech wtedy sie zgłosi. Odbuduj swoj świat zew., bo niepotrzebnie go zamknęłaś. Tyle na poczatek moim skromnym zdaniem:)

cieżko będzie teraz, może i chciałabym zerwać , ale jeszcze gdzieś tam tli się nadzieja i wspomnienia o tym, że bywało naprawdę fajnie. On chyba nawet nie wie o co mi chodzi. teraz to drażni mnie już wszystko: że przeklina, że nie przytula, traktuje jak kumpele, sprzątaczke, nie wiem jescze kogo. Ma pełno planów, ale co do realizacji to bywa różnie. Mój dół pogłębia fakt, że nie mamy pracy oboje... seidzimy razem 24 na h i już mam tego dość powolutku. Ehh

a co do jego mamusi to go już nie zechce :p pojechała kobieta za granicę a dorosłe dzieci zostawiła samym sobie ( no i mi przy okazji )

No tak, zaurocznie/chemia/euforia minęły, różowe okulary zszarzały i ukazała się nieciekawa rzeczywistość. Oczywiście, że najłatwiej znaleźć nowy obiekt:) tak właśnie się tutaj na kafe radzi najczęściej. A może tak szczerze porozmawiać o swoich oczekiwaniach? Powiedzieć co przeszkadza. Nikt Ci nie zagwarantuje, że w nastepnym związku po minięciu zakochania, sytuacja się nie powtórzy.

No to ćwicz dalej to samo i sie dołuj. Tu juz nic nie mozna robic na sile jak ktos chce byc nieszczesliwy

Takie refleksje to moim zdaniem początek końca...

a może ktoś byl w podobnej sytuacji?

hej:)u mnie zaczeło się podobnie jak u ciebie od samotności w związku pózniej po kilku latach płakania po cichu zbawienne okazało się że odszedł do innej a teraz co mam z życia wielkie g.... zostałam sama blisko 30 z bagażem życia i nawet nie chce mi się już układania życia na nowo...