Student, studentka i wykładowca

Hej ! Jestem na drugim roku studiów dziennych. Od pewnego czasu podoba mi się mój eks ćwiczeniowiec - zaczęło się podczas wspólnych zajęć, no i trwa nadal. Jest cudownym mężczyzną, mamy wiele tematów do rozmowy, dzieli nas jedenaście lat różnicy ( ja mam 22, on 33). On jest rozwodnikiem, teraz nie ma stałej kobiety, bo spotyka się ciągle z innymi. Niestety jestem zbyt nieśmiała, aby go zainteresowac swoją osobą, za mało wykształconą i może za głupią dla tak inteligentnego faceta. Podobam się za to komuś innemu - koledze z roku. On jest fajny, ale totalnie mnie nie pociąga. Mimo to on uczepił się mnie jak rzep psiego ogona i ciągle pyta, czy się spotkamy sam na sam. Wkurza mnie to, bo chcę być z panem dr, a nie z nim. Niestety, to cholerny natręt, nie daje mi spokoju.

"On jest fajny" a za chwile "cholerny natręt" cholerny natret nie moze byc fajny :O .

Co zrobić ? Zapomnieć o obydwu ?

No, to jest taka ciepła klucha, wszystko dla Ciebie zrobi. Ale też męczy mnie to, że ciągle się kręci w moim otoczeniu, to natrętne moim zdaniem.

Z to pan dr... jestem w nim zakochana na zabój. To mój ideał, taki mądry, ciekawy mężczyzna, w dodatku ten uśmiech i wzrok. Nie mam u niego szans, bo nie chcę mu się narzucać, ale też podoba mi sie jk nikt do tej pory.

gdzie się tacy ludzie rodzą? :O

Macie też takie zauroczenia ? Ja wiem, że to głupie, ale odkąd jest pan X, przestałam zwracać uwagę na chłopakow w moim wieku, wszyscy wydają mi się tacy niedojrzali.

rozumiem Cie- mi tez sie podoba pewnien wykladowca. wszystko co mowi, jak mowi strasznie mi sie pdoba. Dobrza nam sie rozmaiwia nawet po zajeciach- ale tylko o sprawach na temat zajec... tez nie wiem czy ma to jakis sens- wiem ze jest sam. a na moim roku nie ma zadnego faceta :p

Nie nazywaj mnie siksa. Takie zauroczeie może się kazdemu zdarzyć, a ja nie jestem głupiutką panienką, która wskakuje komuś do łóżka. Po prostu jest mi smutno, że zakochałam się w kimś takim jak on, bo to uczucie niemożliwe.

U mnie na roku chłopaków sporo, na równi z dziewczynami, ale co ja mam zrobić, że to w nim się zakochałam. On ma podobne zainteresowania jak ja, słuchamy nawet tych samych zespołów ( widziałam go kiedyś na koncercie :). Nie robię nic, żeby zwrócić jego uwagę, bo jestem bardzo nieśmiała, boję się plotek. Mimo wszystko ciągle o nim myślę.

Ej no, piszta coś :)

moze dymac czesto i gesto takie naiwne dupy jak ty

Też się tego boję, tym bardziej, że jest rozwodnikiem. Nie chcę go osądzać, ale ja jestem osobą, która czeka na tego jedynego. Dlatego wypraszam sobie teksty o naiwności i byciu siksą, bo ja ani razu nie pokazywałam cycków w dekolcie ani nie łaziłam za nim jak napalona kurewka. Moim jedynym przestępstwem jest to, że skrycie o nim myślę, to wszystko. Więc proszę mnie zrozumieć, a nie mieć za kolejną pannę, która zawraca głowę wykładowcy.

A ty wykładowco powinienes mieć więcej kultury osobistej, bo mówienie o kobiecie "dupa" jest wręcz niesmaczne.

Poza tym najchętniej to bym o panu dr zapomniała, bo źle się z tym czuję, ale cóż...serce nie sługa.

Żadnego odzewu ?

Kto tak ma ?

to idz do niego i zaproponuj kawe wkoncu jestes juz po sesji wiec nie bedzie myslał ze chcesz jakis korzysci..:)

No już dawno nie mam z nim zajęć, ale boję sie tego, że się ośmieszę.

jak jeszcze studiowałam też tak miałam, tyle że wykładowca do mnie zarywał, kręciło mnie to, nawet się zadłużyłam, ale mi przeszło jak zobaczyłam na własne oczy jak tak samo się zachowuje wobec dziewczyn z innych grup

On do mnie nie zarywa, tylko czasem pyta jak tam moja praca licencjacka. Zgrywa wrednego, ale dla mnie zawsze był w porządku.

A co do innych studentek...na zajęciach pytał zwykle chłopaków, i to w taki sposób, że byli upokarzani, ale dla nas ( razem ze mną w grupie jest pięć dziewczyn) był dużo łaskawszy. Na dyżurach też było okey, chociaż zawsze się jąkałam na jego widok.

Jestem taka smutna :(

wiem jak to jest, bo jak wspomniałam też się zakochałam, ale dam ci jedną radę, możesz posłuchać albo nie: z tego co piszesz nie wydaje mi się żeby czuł coś do ciebie poza sympatią i troską, gdyby było inaczej to na pewno dałby temu wyraz, lepiej nie komplikuj sobie życia i daj temu spokój... studia są długie, ciężkie i bardzo ważne ( jeżeli robisz mgr), nie znasz go jak zrobisz krok w jego stronę, on może komuś to powiedzieć i będziesz się z tym źle czuła do końca studiów, trochę wiem jak to jest w tym powiedzmy akademicko-wykładowczym świecie

No właśnie, dlatego tak długo się powstrzymuję. Poza tym on ma teraz kogoś, nie wiem, czy na stałe, ale ta kobieta przychodzi niekiedy do dra na dyżurach, no i potem razem wychodzą z uczelni. Ciężko mi z tym...Jak zapomnieć, skoro ciągle go widuję ?

To jest dla mnie udręka, przykro mi.

z tego co piszesz wnioskuję, że jesteś młodziutka, więc baw się dziewczyno, przecież nikt podobno nie umie się tak bawić jak studenci, chodź na imprezy, do knajpek, pewnie jesteś z Krakowa (ja też), a tu nie brakuje miejsca do zabawy, poznawaj facetów, na pewno któryś ci podejdzie i zapomnisz

Oczywiście, że wychodzę z akademika non stop, tu jakieś imprezy, tu koncerty. Dzieje się, dzieje, bo i dużo cytam, uczę się. Nie zmienia to jednak faktu, że jak widzę pana X na korytarzu, to czuję, że wszystko do mnie powraca.

czytam'

no nie ma złotego środka na zapomnienie, musisz sobie dać czas i otworzyć się na innych facetów, tyle trzymam kciuki żeby ci się udało :)