Nie wyrabiam ze swoimi dziećmi...

Poniosłam klęskę jako matka na całej długości do tego nie mogę z nimi wytrzymać. Siedzę z nimi 24 godz. na dobę, nie mam żadnej odskoczni nawet hobby, bo poprostu nie mam kiedy. Są bardzo absorbujący, starszy ma 3 lata i jest wszędzie, ciągle wszystko wywraca do góry nogami, czasem jak już nie mam siły zmuszać go do sprzątania, wieczorem nie da się nigdzie przejść. Sika w majtki (choć bez pieluchy chodzi od 1,5 roku) ostatnio zaczął nawet kupy walić do majtek. Nic nie skutkuje, kary prośby, tłumaczenia, klapsy.. Mały ma pół roku i był grzeczny a teraz diabeł, choć trzymam go na rękach wyłącznie wtedy jak karmię a jak się z nim bawię to leży sobie na kocyku to non stop wyje w przerwach je albo śpi, łącznie może ze 2 godz. dziennie sam się bawi. Jak na razie wybuch tłumię, ale czuję jakby wybuchała we mnie prawdziwa bomba, nie wiem jak długo wytrzymam... Ciekawe czy będę pierwszym przypadkiem mamy która skończyła w wariatkowie przez swoje dzieci.. Czy któraś ma sposoby na zaznanie spokoju? (czasem mam ochotę topić problem w alkoholu, ale nie wiem czy lepiej w wariatkowie czy w więzieniu skończyć).. Tylko darujcie sobie porady typu liczenie do 10... Bardziej chodzi mi o dostępną silną farmakologie .

moim zdaniem powinnas zrobic sobie urlop od dzieci.... tzn wyjechac chociaz na 2dni, do rodziny, kolezanki...... poprostu byc sama..... nie potepiam cie tylko rozumie... poprostu jestesmy ludzmi i kazda z nas ma takie dni i trzeba wtedy pobydz samej ze soba..... wszystko da sie zorganizowac.... pomysl nad tym

daj mu melisy w syropku

to idz do psychiatry. Dostaniesz leki i po problemie. Leczenie musi trwac przynajmniej z pol roku. Przy moich lekarstwach poprawa miala byc widzoczna po miesiacu... chyba jest, chociaz zdaza mi sie niekontrolowany krzyk. Pomocy nie szukaj tutaj na kafe ale u psychiatry. psycholog tez moglby pomoc, zrbi testy i wybada co z Toba. Bo moge pisac abys kogos znalazla do pomocy przy synkach, abys wychodzila czesciej sama... ale nie o to pytalas.

jak mozna spieprzyc sobie zycie na wlasne zyczenie:O:O

:D obłęd no, z dzieciakami tak jest, moja babcia opiekuje się maluchami całe życie i mówi że pypcia idzie dostać nie jeden raz :D

dzieciaków przerabiałam to samo i powiem ci że same wizyty u psychologa i leki nie dały jakichś pozytywnych efektów... Na noc brałam tabletki nasenne bo spać nie mogłam, na dzień uspokajające to poruszałam się z gracją słonia i z obłędem w oczach jak u leniwca. Na lekach zajechałam tylko miesiąc. Nie dało się dłużej. Leki pomagały może na objawy złego samopoczucia ale przyczyna nadal istniała. Pewnego dnia małżon wrócił z pracy a ja z walizką wyszłam (akurat od tego dnia zaczynał mu się 2tygodniowy urlop). Odkopałam swoje zaskórniaki i wyjechałam na 8 dni do gospodarstwa agroturystycznego. Odżyłam, odpoczęłam, nabrałam dystansu do tego całego cholerstwa... Wróciłam spokojniejsza. I z wieloma postanowieniami. Starsze dziecko zapisałam do przedszkola, młodsze do żłobka a sama wróciłam do pracy.

tak jak wyżej-leki ci nie pomogą, najwyżej zamaskują problem i tak naprawdę przestaniesz być sobą... W twoim wypadku nasuwa się jedno rozwiązanie- musisz mieć czas dla siebie, choćby godzine dziennie, żeby odpocząć od dzieci, gdzieś wyjść. Jeśli cię stać, poślij starsze dziecko do przedszkola, jednym o wiele łatwiej będzie się zająć (tak wygląda z tego, co opisujesz). I jeszcze jedno, choć może będzie to trudne do przełknięcia. Twoje dzieci mogą wyczuwać twoj nastrój i tym bardziej szaleć, płakać i zachowywać się jak potwory. To, że nie wybuchasz jakoś strasznie nie zmienia faktu, że masz taką ochotę. Niestety dzieci to czują... I zaczyna się błędne koło. Ostatnio widziałam jakieś hasło z akcji społecznej "szczęśliwa matka to szczęśliwe dziecko". To jest dobre podsumowanie mojej myśli. I wiem, że z dziećmi idzie czasem zwariować:) Dlatego koniecznie jakaś odskocznia ci się należy!

No ale jeden synek ma 3 lata to przecież może iść do przedszkola?? i juz masz troszke lepiej to sie tak zadręczasz..

Nie dziwie sie, ze czasem nie wyrabiasz, tylko ze jako doswiadczona juz mama jestes zdziwiona, ze 6-msc dziecko nie zajmie sie samo soba..:O