Mam ze sobą problem

Nie wiem od czego zaczac...mam 22 lata, wymarzone studia, rodziców, faceta z ktorym jestem ponad 4 lata, kocham i jestem kochana...w zasadzie do niczego nie moge sie przyczepic ale...jestem osoba strasznie zakompleksiona. Dopiero niedawno uswiadomil mi to moj chłopak. Nie jestem brzydka, gruba, nie mam nadwagi, dbam o siebie a mam kompleksy. Kazdy je ma, ale ja juz czuje ze czasami przesadzam. A to ze mam nie taki nos, jakias fałde na brzuchu, nie taka pupe i moge tak wymieniac bez konca. Wiem ze dla mojego faceta jestem atrakcyjna, on mi to powtarza, ale np. podczas seksu unikam pokazywania sie całkiem nago, tylko np. w staniku czy bluzce bo uwazam ze moj brzuch czy piesi nie sa idealne...to jest chore, wiem, ze mam z tym problem. Ciagle porownuje sie do przypadkowych kobiet na ulicy, ciagle przegladam sie w witrynach sklepowych i to bynajmniej nie z samozachwytu. Nie wiem jak to zmienic. Chce cieszyc sie swoim wygladem, a nie umiem. Druga sprawa to to, ze jestem straszna pesymistka. Zawsze jak jest jakies kolokwium to z gory wiem ze nie zdam. Co semestr czuje ze mnie wywala, mimo ze nie jestem głupia, ucze sie przecietnie, niczym sie nie wyrozniam. Sa osoby ktore nigdy niczego nie zdaja albo w ostatnich terminach i sa zadowolone, albo udaja. Ja czuje sie nieszczesliwa. Jak ponzalam swojego faceta to z gory zalozylam ze juz wiecej do mnie nie zadzwoni, a jestesmy juz 4 lata razem. Ciagle czyms martwie, a to kolokwium, a to ze musze wstac na 8, ciagle mi pod gore. Inni tego nie widza ( poza moim facetem ) ale jestem bardzo zle nastawona do wszystkiego. Wszystkim wszystkiego zazdroszcze, wygladu, ocen. Chce umiec cieszyc sie z zycia, a nie potrafie! Ciagle sie czyms martwie. Moze ktos z Was tez ma taki problem, moze wiecie jak to zmienic. Prosze tylko o potraktowanie tego powaznie...