Moje obawy..

Mam faceta. Żeglarza ... wiem, że go ciągnie ... ciągnie do wody...to jego wielka pasja... Teraz praca nie pozwala mu na wypady..ale... Może to wydawać się głupie, a nawet baardzo głupie.. ja mu zazdroszczę takiego zainteresowania... Tego, że on miał szansę swoje szczeniackie lata i te bardziej dorosłe spędzać w taki sposób... a ja.... a moje życie było nudniejsze... Kolejną rzeczą której się boję, to to że ta woda kiedyś będzie dla niego ważniejsza... najwazniejsza... on sobie będzie pływał..a ja... sama z dziećmi?... Rozmawialiśmy kiedyś... nie o tym, ale w podobnym kontekście o kimś innym, że ma żonę, dzieci(dorosłe), i swój świat - wędkarstwo. Aj... ja muszę być chyba strasznie zaborcza... Jestem... nie umiem inaczej... nie wiem czy będę umiała się odnaleźć w tym..

Jedna obawa że pasja może stać się ważniejsza od rodziny jest raczej naturalna, po prostu musisz mu o tym powiedzieć, gdy zda sobie sprawę z ewentualnego zagrożenia może nieco inaczej zacznie pewne rzeczy postrzegać A co do kompleksu o nudniejszym życiu, trzeba po prostu tak jak przy innych kompleksach zaakceptować siebie takim jakim się jest, i cały czas szukać swojej pasji, hobby. Jedni całe życie szukają swojego miejsca na ziemi, inni przyjaciół czy miłości, a inni pasji :)

mam swoje zainteresowania, rzeczy w których czuję się dobrze.. jednak,.,,,, ale to żeglarstwo jest dla mnie takie obce... Sama nie wiem o co mi chodzi pewnie...

Mała zazdrość też chyba wchodzi w grę :) Najlepiej szczerze porozmawiać, właśnie w kontekście przyszłości, ale tak na luzie

Po prostu ostatnio nic mi się nie chce układać... Do tego on ma mało czasu dla mnie... (praca, praca, praca)(o dziwo o pracę nie jestem zazdrosna mimo, że to też zupełnie nie dla mnie;D ...) .. więc faktycznie ta zazdrość.. a może strach przed nieznanym? to jego żeglarstwo jest dla mnie nie do przeskoczenia.. a wiem, że może wciągnąć ... ja nie chcę być żoną marynarza... ;-) podziwiam te kobiety, ja bym nie wytrzymała..