Miłośc księdza i zakonnicy

Cześć chciałabym podzielić się z wami moją historią. Byłam postulantką, w tym czasie zakochałam sie w ks a on we mnie, podczas naszego romansu zaszłam w ciąże. On mnie kochał ale nie potrafił zrezygnowac z Boga. Nie wiedzac na kogo się zdecydować popełnił samobójstwo, wszystko wyszło na jaw i zostałam wyrzucona z klasztoru. Niestety straciłam nasze dziecko, a wszyscy obarczyli mnie winą za śmierć Jana. Nie potrafię się odnależć w realnym swiecie gdyz wilele lat spędziłam u sióstr, ponieważ moi rodzice oddali mnie tam kiedy byłam dziewczynką. Nigdy więc nie miałam okazji zaznać prawdziwego życia. Jest mi teraz bardzo cięzko.

chyba coś kłamiesz sistry zakonne nie przygotowały cię do życia!??????

Życie w murach klasztoru to nie to samo co życie poza nim. Mój cały świat opierał sie na obowiązkach wewnątrz klasztoru, zajmowałam się ogrodem, obowiązkami w kuchni, w zyciu publicznym uczestniczyłam bardzo rzadko, chodziłam na zajęcia i zaraz wracałam do klasztoru

zapobiegania ciąży

a w jakiej to bylo miejscowosci lub u jakich siostr?

Byłam pierwszą kobietą Jana, to wydarzyło się spontanicznie i oboje nie pomysleliśmy o zabezpieczeniu

to trza było mu dać odbytnicy, że ci nikt nie powiedział,że z peisem żartów niema

Nie widze powodu dla którego miałabym ujawniac takie informację. Wiele zawdzięczam siostra które mnie wychowały i nie chcę psuć im opinii, poza tym taka informacja niczemu nie posłuży w mojej historii

gdzie teraz mieszkasz, z czego zyjesz? Smutna historia z bagażem na przyszlość, ale trzeba być silną, życie toczy się dalej

Teraz wynajmuje maleńki pokoik i pracuje w kawiarni i dorabiam jako sprzataczka.

Cierpisz z tego powodu, że zostałaś obwiniona za jego smierć czy bardziej z powodu jego śmierci? Musisz znaleźć przyjaciól, wkręcić się w wir życia i strać się oddalić od siebie poczucie winy.

to chociaz miejscowosc

Czuje sie winna jego smierci, a jednocześnie nie potrafię sobie poradzić z tym, ze jego juz tutaj nie ma, tak bardzo go kochałam i kocham nadal. Nie mam już sióstr i nie mam Jana, moje zycie zostało pozbawione sensu, odsunęłam się nawet od samego Boga

Smutna historia, trudno coś radzić. Trzeba czasu, aby oddalić od siebie i chociaż w jakims stopniu zatrzeć ślady tamtych przezyć. A oddalenie od Boga jest bardzo częstym przypadkiem po takich traumatycznych przezyciach. Zapewne zwątpilaś. Zastanawiam się teraz, czy miłośc to szczęście czy wielkie nieszczęście

szczęcie, ale nie dla głupków

Wiem, czas leczy rany, ale nigdy nie wymaże tamtych zdarzeń z mojej pamięci. Ciężko jest mi się odnależć, zacząć normalnie funkcjonować w zwyczajnym swiecie.

Z pewnością czas nie wymaże nigdy tamtych przeżyć, będziesz często do nich myslami wracała, ale na bierzesz dystansu. A może spotkasz w swoim zyciu kogoś, kto okaże się prawdziwym przyjacielem i spowoduje, ze stanie się to szybciej niż myslisz. Z rodziną nie masz kontaktu?

nabierzesz

Odkąd mnie porzucili, nigdy więcej nie miałam od nich zadnych wieści. Przelewali pieniądze na klasztor do ukonczenia przeze mnie 18. roku zycia. Nie wiem nawet gdzie mogłabym ich szukac, czy w ogole jeszcze zyja. Z reszta sama chyba jeszcze nie jestem gotowa na spotkanie z nimi...

Chwytająca za serce historia. Droga autorko też lubię tę książkę- Danielle Steel 'Długa droga do domu'. Nawet nick masz taki jak miała na imię bohaterka... Ech żenada!

No włąsnie tak tylko czekałam az odezwie się ktoś komu ksiązka nie jest obca:) Brawo widać są nieliczne przypadki, a swoją drogą ksiązka warta przeczytania - pozdro:)

He, he pozdrowienia Gabi