Dwie twarze-dobra i zła

Czasami się zastanawiam czy nie mam jakieś rozdzwojenia jaźni:) A wiec tak : Moje dobre ja: - wydaje mi sie że kocham mojego narzeczonego, jest mi z nim dobrze, kiedy jest przy mnie - potrafie robic mu miłe niespodzianki, prezenty bez okazji, troszczę się o niego kiedy np jest chory - potrafie się poświecic np jechac kawał żeby się z nim spotkać choć na 10 min - nie oddzywam się do niego źle, szanuje go Moja zła strona: - jak coś robi nie po mojej myśli, to przeklinam go w duchu od najgorszych - czasami zastanawiam sie czy nie jestem tylko z nim dlatego, że może zapewnić mi i naszej przyszłej rodzinie byt, - czasami jak jest u mnie, mam ochote zeby juz poprostu wracał do domu, nie mam ochoty ani go przytulić, ani dać mu buziaka, - czasami wolę spędzić czas na byciu w samotności niż z nim Czy ja jestem normalna:O ?

a ja mam dokładnie tak samo jak ty , kiedy jestem z kimś....przychodzi taki moment że mam tej osoby ,,przesyt" chce pobyć sama ze sobą ....

jestes jak najbardziej:) ale czy naprawde kochasz swojego faceta to nie wiem;) ale kazdy chce czasem pobyc sam, w zwiazku kazdy powinien miec tez swoje zycie

Kocham mojego faceta, ogólnie myślę, że jesteśmy dośc dobrą parą, rzadko się kłócimy, jak coś to o duperele i szybko rozwiązujemy nasze konflikty. Ale poprostu zdarza się tak, że mam go juz czasami poprostu dość, zaczyna mnie coś drażnić i wkurzać i czasem nawet sama prowokuje żebyśmy sie poprostu pokłócili. Teraz nie mieszkamy ze sobą i czasami troche się "duszę" i boję się co to będzie jak zamieszkamy razem, chyba go zabiję:P

typowe początki klasycznej psychozy maniakalno-depresyjnej nie martw się, nawet jeśli kiedyś w przyszłości, nocą albo przy kolacji porąbiesz go siekierą i wasze małe dzieciątka, to do więzienia nie pójdziesz :)