Trudna sprawa

Szukam zrozumienia. :( Od dzieciństwa znam pewnego mężczyznę (chodziliśmy razem do szkoły). Później stało się to młodzieńczą miłością. Jedak dzieliło nas wszystko. On był z bogatej rodziny, przystojny, uwielbiany przez wszystkich, a ja taka szara myszka. Z upływem czasu nabrałam temperamentu i bardzo się zmieniłam. Z jednej strony się nie lubiliśmy, ba można nawet powiedzieć, że zakrawało to o nienawiść, a z drugiej coś nas jakby do siebie popychało. Nigdy się nawet nie pocałowaliśmy, bo byliśmy tacy wielce honorowi. Mieszkamy nadal w tym samym mieście, chociaż on oczywiście w pięknym domku na obrzeżach, mamy oboje 25 lat. Ja wciąż wracam do niego myślami. Wciąż i wciąż. On od kilku lat kogoś ma. W młodości dziewczyna była całkiem ładna, teraz wygląda strasznie, nie wiem co się z nią stało. Role się odwróciły. Teraz ja mam wianuszek mężczyzn wkoło siebie, stałam się odważna, wesoła, wręcz przebojowa, a on jakby wygasł. ie interesuje się swoją dziewczyną, czy może już narzeczoną. Niby wiem, że powinnam go nabić na pal, bo jest arogancki i zbyt pewny siebie, a z drugiej strony cały czas wracam do niego myślami. Gdybyśmy byli razem- zabilibyśmy się nawzajem, zniszczyli. A mimo to wciąż o nim myślę. Jak to wytłumaczyć i co to jest?

to tak jakbys chciala pokazac kto tu teraz rzadzi, dac pstryczka takiemu za jego wysokie mniemanie o sobie

Być może to też. To jest niechęć przeplatana z uczuciem. Na pewno chciałabym, żeby zobaczył co mu przeszło koło nosa. Chociaż z drugiej strony nie wyobrażam sobie życia z nim. A jedna za chwilę zastanawiam się jakby to było czuć jego dotyk i tworzyć coś wspólnego. Najgorsze jest to, że to już tyle lat trwa, z różnym natężeniem. :O

widujecie sie chociaz?

...