juz sobie nie radze ..

Pewnie dla niektórych wyda się to smieszne jednak dla mnie jest to straszne .. Mam 17 lat i codziennie zastanawiam się po co żyje.. Łatwo nawiązuje kontakty, mam powodzenie (nie wezcie tylko tego za przechwałki) , w sumie niczego mi nie brakuje, ucze sieprzeciętnie ale jestem strasznie uległa przez co wpadam głupie sytuacje przez które potem płaczę w kącie.. Mianowicie jestem jakby kozłem ofiarnym życia , koleżanki/przyjaciólkiodkąd pamiętam zawsze mnie zawodziły i zawodzą , jakwczensiej napisalam jestem uległa i daje wplątać sie w różne nieprzyjemne sytuacje które na początku sie takie nie wydają jednak potem zaczyna sie piekło .. Często ejstem posądzana o cos czego nie zrobilam i nie wiem czemu ale zawsze wszystko prędzej czy pozniej spadało na mnie (nie mowie tu o jakis przestepstwach) i teraz tez tak jest .. nie umiem opisac tego co dzieje w moim zyciu ale codziennie zrzera mnie stres co odczuwam silnie poprzez ypadanie częstsze włosów, bóle brzucha, nudności .. Nie radze sobie z zyciem , czasem boje sie wyjsc gdzies do ludzi choc nigdy nie mialam z tym problemu bo jestem towarzyską osobą .. Chyba po prostu nie mam z kim pogadac o problemach bo koleżanki raczej mnie nie wysłuchaja, z rodzicami mam słaby kontakt wgle nie rozmawiamy o tym jak np się czuje ... z bratem to juz wgle a siostra 5 lat strasza i tez bardzo słaby kontakt .. Bezsensu to wszystko napisalamale czuje ze sie troche wygadalam a o to mi chyba chodzilo, nawet jak polowy niezrozumiecie .. Czuje ze popadam w depresje, nie chce mi sie chodzic do szkoły , nie chce mi się malować innym słowem stroic co kiedys uwielbialam bo wydaje mi sie ze to bezsensu , ze moze lepeij byc niezauważalną .. nie chce mi sie żyć , mam ochote wyprowadzic się na drugi koniec polski albo jeszcze dalej i zacząc zycie od nowa .. jednak to niemozliwe bynajmniej w najblizszych latach .. dlatego zycie powoli wydaje mi sie bezsensu jednak wiem ze krzywdy sobie nigdy nie zrobie bo za bardzo boje się bólu i o tym co wlasnie by sobie inni o mnie pomysleli zwlaszcza gdyby sie nie udało (głupie co? ) dobra koncze te zażalenia z worka wyjęte.. Jeżeli to przeczytales , nic nie zrozumiales/as to przepraszam.. tkneło mnie by tu sie wygadac nawet jeśli to wszystko nie ma wyrazu i kształtu , po prostu nie umiem przelac swoich mysli tutaj ani nigdzie indziej .. pa

znam to skądś : (( trzymaj sie ; *

Zapomniałaś zmienić nick, autorko...:O

sie duzo osób tak robi zeby podnieść sobie :) to tak własnie nadawno naszla mnie refleksja zeby zalozyc podobny temat...no ja tez nie mam pojęcia po co zyje,własciwie to mam juz 18. W ogóle kwestia powodzenia to jest jakaś chora...bo niby je mam...a tu choojnia z grzybnią

Uwierz mi ze ludzie maja wieksze problemy... traca dorobek zycia w powodzi, huraganie i innych kataklizmach. Albo traca bliskich w wypadku albo w wyniku ciezkiej choroby... Niejedna osoba w obliczu smierci z calych sil dazy zeby jeszcze zostac na tym swiecie... a ty sie zastanawiasz po co zyjesz... A co do towarzystwa.. to trzeba zaczac wychodzic z domu:P i poznawac nowych ludzi:P a nie uzalac sie nad soba...:P